Swinnen - Burn The Bridges
Pias Records
Kevin Vergauwen — 1 maart 2009
Hoogdagen waren het, toen The Scabs ter gelegenheid van hun vijfentwintig jarig bestaan drie reünieconcerten speelden in de AB. Toen daar afgelopen zomer ook nog eens enkele selecte festivaloptredens aan gekoppeld werden, kon de pret al helemaal niet meer op voor de Vlaamse nostalgiezoeker. In al die commotie zou een mens haast vergeten dat boegbeeld Guy Swinnen precies op dat moment de laatste hand legde aan zijn vijfde soloalbum: ‘Burn The Bridges’.
Als je de hoes waarin het schijfje verpakt zit bekijkt, zou je kunnen besluiten dat Swinnen definitief de bruggen met het verleden opblaast. Op foto’s van de belangrijkste periodes uit zijn leven zie je de man van jonge snaak tot gezapige veertiger. Het einde van een zoveelste hoofdstuk? Welnee, de songs op de plaat klinken tijdlozer dan ooit.
Rimpels hoeven dus niet altijd als een negatief ouderdomsteken beschouwd te worden. In het geval van Swinnen worden de ruigere kantjes er een beetje afgereden en zijn het vooral ’s mans prima singer-songwriterscapaciteiten die prominent aanwezig zijn. Vakkundig bijgestaan door schoon volk als Monsieur Pol, Ruben Block en Mario Goossens (zowat heel Triggerfinger, dus) levert hij in een twaalftal beklijvende hoofdstukken een bezwerend plaatje af.
Titeltrack en opener Burn The Bridges geeft meteen de richting aan. Eenvoudige maar uitgebalanceerde arrangementen in een klassieke songstructuur maken het geheel behoorlijk radiovriendelijk. Van bijzonder brave makelij, maar toch doortastend genoeg om te raken, zijn ballads als One Eye For The Soul, Water And Wind en het intimistische Hate It.
Opvallend is de stemvastheid van Swinnen, wat – ten opzichte van eerder werk – enkele songs tot een hoger niveau tilt. Neem bijvoorbeeld That Kinda Love, waarin we haast durven zweren dat ene Ryan Adams of zelfs Neil Young stiekem mee ademt achter de schermen. Of het iets stevigere Set Me Free, waarin je Dylans melodieuze uitspattingen zou kunnen herkennen.
Through With You klinkt dan weer als een uit de hand gelopen seventiessong ten tijde van John Lennons Imagine. In de hoofdrol een bij het nekvel grijpende piano over een stijlvolle gitaarriff, perfect aangevuld door enkele welgemikte tamboerijnslagen. Zelden klonk de man scherper dan dit.
En zo kabbelt ‘Burn The Bridges’ aangenaam verder. Voor je het weet, mompel je het hele plaatje vlot mee. Swinnen toont andermaal hoe simpel het is om traditionele songs een fris kleedje aan te meten. Meer moet het soms allemaal niet zijn.