Stratovarius Stratovarius

Sanctuary Records Group
Stratovarius
Zeer snel na de split keert dit Finse gezelschap dan toch terug in de meest succesvolle bezetting om -zoals dat heet- een renie te houden. Daar de split slecht van zon korte duur was zou ik het eerder een korte en noodgedwongen vakantie durven te noemen. In deze vakantie werden alle ruzies uitgepraat, leerde bandleider Timo Tollki hoe hij met zijn leven moet omgaan en pende de band, waar bassist Jari Kainulainen nu toch geen deel meer van uitmaakt, ook nog een nieuw album bij elkaar. Dit album kreeg de titel Stratovarius, waarmee de band wil aantonen dat alle neuzen weer in dezelfde richting wijzen en dat de band klaar is om de podia terug in te palmen.

Het album begint met het stevige Maniac Dance, een nummer waar de band tevens een clip voor opnam. Ditmaal geen typische openingshymne zoals we met Eagleheart of Hunting High And Low gewoon waren doch een bij momenten als Megadeth klinkend- nummer over de miserie van het afgelopen jaar. Ook het hierna volgende Fight!!! gaat verder in dezelfde lijn en is zeker even autobiografisch. Uiteindelijk komt de obligate meezinger er dan toch met Just Carry On, een typisch Stratovarius-nummer dat ook niet had misstaan op n van de voorgangers. Na deze drie knappe openingsnummers zakt het niveau wat weg, al klinken Back To Madness, met theatraal opera stuk en Gypsy In Me verre van slecht, eerder een beetje te gewoon. Het lange en epische Gtterdmmerung (Zenith Of Power) dat eerder ophef veroorzaakte onder de werktitel Hittler klinkt dan weer wel zoals vanouds, al gaat men op het einde een beetje de mist in. Na dit nummer volgt een Forever-achtige ballad met als titel The Land Of Ice And Snow, al kan de band het eerstgenoemde nummer waarschijnlijk nooit meer evenaren. Afsluiten doet Stratovarius met typische nummers als Leave The Tribe en United. Vooral dat laatste heeft een zeker hymne-gevoel.
Het valt op dat de band niet meer zo kwistig gebruikt maakt van de solo-duels tussen keys en gitaren, iets wat ten tijden van albums als Visions nog wel veelvuldig gebeurde. Een spijtige evolutie die ook op voorgaande albums al te horen was. Verder blijft alles dus bij het oude al krijgt zanger Kotipelto wel wat meer kansen om zn zangtalent op verschillende manieren aan te wenden en drumt Jrg Michael weer de pannen van het dak.

Alles bij elkaar kan men besluiten dat de band een waardig Stratovarius wist af te leveren, dat weliswaar erg veilig klinkt. Als de band nu een goede tour neerzet en snel met een speelsere opvolger durft af te komen, dan kan men de opgelopen schade aan het imago zonder veel problemen weer opvijzelen en ziet de toekomst er alsnog erg rooskleurig uit.

November 8, 2008
Kurt Van Camp