Spencer Cullum - Spencer Cullum's Coin Collection 3

Full Time Hobby

De verzameling muntjes van Spencer Cullum begint zo stilaan de nodige omvang te krijgen. Maar ons hoor je niet klagen.

Misschien zegt de naam je niks. Niet zo verwonderlijk, want hij is vooral een heel erg gewild pedalsteelspeler in dienst van anderen. En als je dan je diensten mag aanbieden aan mensen als Angel Olsen, Kesha, Dolly Parton, Miranda Lambert of Caitlin Rose, ben je toch verzekerd van een inkomen. Er was ook nog het uitstapje dat hij maakte met Echolalia. Maar Spencer Cullum schrijft zelf dus ook liedjes. En die komen dan terecht in zijn “coin collection”, waarvan hij er eerder al twee uitbracht. En daar wordt dus nu een derde verzameling aan toegevoegd.

Die vorige platen, respectievelijk het titelloze debuut en '2', waren ons al eerder in erg positieve zin opgevallen. Het zijn van die tijdloze songs, waar je nooit genoeg van krijgt en die ook nooit beginnen te vervelen. Datzelfde gevoel houden wij over van deze '3'. We spelen de plaat nu al meer dan een week elke avond en telkens weer staan we versteld van het feit dat we ze daags nadien met even veel goesting nog eens draaien.

Voor dit album trok Cullum zich terug in zijn tuinhuisje, ver weg van de miserie en haat, die de wereld in deze turbulente tijden op zijn kop zet. Maar uiteraard sijpelt de wereld toch binnen tussen de kieren van dat hutje. En dat blijkt al in de opener en eerste single Rowan Tree, waarin een boom mensen vermoordt. Als dat geen allegorie is voor de milieuproblemen, dan weten wij het ook niet meer. Maar het deuntje is er niet minder lieflijk om. Iron & Wine is trouwens nooit veraf in deze songs. Evenmin als Nick Drake (luister naar Gavon's Eve) trouwens, die wij ook horen opdoemen uit deze songs (net als op de vorige albums).

Inspiratie voor de teksten haalde hij uit heidense volksverhalen uit zijn thuisland Engeland (ook al woont hij tegenwoordig in Nashville). Moord en miserie zijn, zoals je je kan voorstellen, ook daar nooit veraf, waarmee hij dus toch een zekere politieke commentaar aflevert. Maar misschien zoeken wij het gewoon te ver.

Want eigenlijk zijn dit gewoon heel mooie liedjes met gitaar, occasionele pedalsteel en een simpele, maar bijzonder effectieve ritmesectie (met vooral een geweldige bas). Let op de speelse gitaarlijnen, die verstrengeld zitten doorheen Easy Street. En er is veel meer: de speelse fluit in Jackie Paints, de banjo in Gavon's Eve en ga zo maar door. En doorheen dat alles is er die fluweelzachte stem, die alles bij elkaar houdt.

Favorietjes? Moeilijk, maar als het moet, willen we graag afsluiter Music On The Hill aanstippen en Old Paul Hill, waarin (misschien niet helemaal toevallig) de pedalsteel toch wordt bovengehaald en Annie Williams vocaal een steentje bijdraagt. Zij is trouwens niet de enige. Ook Erin Rae, Oisin Leech en Rich Ruth leveren ruggensteun. En dat levert alles bij elkaar een schitterende plaat op. Alweer.

Dit zou het laatste deel worden van de trilogie die Spencer Cullum's Coin Collection moet uitmaken. Hierna zou de man aan iets nieuws beginnen. Jammer, maar tegelijk ook spannend natuurlijk.