Sky Architect - A Dying Man's Hymn

Neen, dit is zeker geen slecht album. Maar de dramatische spanning laat het op cruciale momenten afweten. De opening klinkt al doods, terwijl het de luisteraar net moet binnenslepen in het verhaal. De keuze van verhaalstof (een stervende wacht op zijn verlossing) is geenszins vanzelfsprekend, en dan heb je een zanger van formaat nodig om te blijven boeien. Tom Luchies heeft echter een weinig aansprekende stem en faalt technisch in de hogere registers.

Instrumentaal staat men met beide voeten in de seventies, met een lichtjes psychedelische ondertoon. Hier voelen de bandleden zich wel als visjes in het water. Gitarist Wiebe Wieringa is geknipt voor een leidende rol, en drummer Christiaan Bruin klinkt soms als een piepjonge Bill Bruford. Toetsenist  Rik van Honk vult spaarzaam in met piano, clavinet, hammond en (vermoedelijk gesamplede) mellotron.

Deze jonge groep blaakt van ambities maar is daar nu het slachtoffer van. Wil men de veelbelovende covers van Mark Wilkinson waarmaken, dan moet men de volgende keer een producer onder de arm nemen. Gezien de grote talenten die hier rondlopen, moet dan veel mogelijk worden. Luister maar eens naar het op vroege Genesis geïnspireerde Melody of the Air – Explicatio om te weten waartoe dit kwintet werkelijk in staat is. Die producer zal moeten investeren in het uitwerken van de melodieën en arrangementen. Nu lijkt de muziek wat te meanderen, bij gebrek aan duidelijke focus.

‘A Dying Man’s Hymn’ is een werkstuk dat getuigt van lef en ambachtelijke vlijt, en verdient daarom krediet. Vermits men zijn prioriteiten stelt, zou het volgende, derde album wel tot een doorbraak kunnen leiden. Waarom niet Bruin (die degelijk zingt op zijn soloproject Chris) achter de microfoon plaats laten nemen? Wij herinneren ons dat ene Phil Collins het ooit ook gemaakt heeft als zingende drummer.