Shaking hand - Shaking Hand

Melodic

Een paar gitaaraanslagen in lead single Mantras, meer hadden we niet nodig om naar het puntje van onze stoel te schuiven en te duiken in de wereld van deze band.

Shaking Hand komt – het kon bijna niet anders – uit de vruchtbare bodem van Manchester, ergens waar het zonlicht van het nieuwste moderne gebouw met glazen gevel wordt weerspiegeld, maar ook in de schaduw van de voormalige, stoffige, roodbakstenen fabriek die hun thuis noemen.

De oprukkende urbanisatie bedreigt het industriële erfgoed van de stad, maar het muzikale erfgoed ligt in de bekwame handen van dit trio dat zich laat inspireren door vroege postrock en bands als Women, Slint, Sonic Youth, Pavement en Ulrika Spacek. Maar even goed Big Thief en Yo La Tengo. Op die fundamenten bouwen ze hun eigen sound die tegelijk nieuw en nostalgisch klinkt. Tegelijk ritmisch en dynamisch als weids en rustig, repetitief en verrassend.

Het klinkt als een soundtrack van de stad waarin de band zich thuis voelt. Moderne architectuur, braakliggende terreinen en industrieel erfgoed wisselen elkaar af. De somberheid en dreiging van sommige buurten wisselt af met het opwindende van hippere buurten vlakbij. Donkerte wordt verdreven door neonlicht, natte glibberige kasseien met veilig brede fietspaden van asfalt.

Singles als het eerder vernoemde, hypnotiserende Mantras en opvolger In For A… Pound! rusten op wankele structuren die door plotselinge tempowisselingen plots op hun grondvesten daveren en soms verkruimelen tot iets kwetsbaar en doorschijnend. Daar zijn de herinneringen aan de lockdown niet vreemd aan, zeker niet in opener Sundance en de kortere, centrale track Night Owl die in die periode ontstonden.

Een song als Italics staat in schril contrast met het opwindende, maar harde Up The Ante(lope) en de sinistere afsluiter Cable Ties die het omringen. Het enige wat ze gemeen hebben, is de typische gitaarklank van frontman George Hunter. Dat en zijn enigmatische, soms abstracte teksten. Sfeer is duidelijk prioritair op het narratief, maar dat is geenszins een handicap in dit geval.

De lengte van de zeven tracks zorg ervoor dat de elk nummer zich volledig kan ontplooien. Toch is er een klein puntje van kritiek mogelijk: er werd gekozen om debuutsingle Over The Coals uit juni 2025 niet op de plaat te zetten. Qua sfeer zat die nochtans helemaal in dezelfde richting en ook qua artwork. Voor de singles en het album werd geput uit nooit uitgevoerde renovatieplannen voor L.A. uit de seventies.

En zo zijn we rond. Architectuur en muziek geven elkaar de hand bij Shaking Hand en vormen zo een betoverende wereld waarin het heerlijk verdwalen is.