RAMAN. - I do
Thorn in my side recordings
Ergens knikt Tiny Legs Tim goedkeurend mee.
Toen Tim De Graeve bijna vier jaar geleden overleed, kreeg de bluesscene in België een zware dreun. Niet in het minst Simon Raman, die in De Graeve een mentor vond. Zelf nog geen dertig brengt hij nu zijn debuutalbum uit en, hoewel hij allesbehalve als een kopie van de meester klinkt, hangt in veel van de tracks nog de geest van De Graeve. Niet dat ‘I do’ een pure bluesplaat is. Raman zocht en vond de voorbije jaren een eigen sound en stem, ergens tussen Tamino, Jeff Buckley, Radiohead en vader en dochter Whitley in. Het debuut klinkt verrassend volwassen met dank ook aan de muzikanten (Kris Auman op bas en Sylvester Vanborm op drums) en producer en muzikale gids Koen Gisen, die ook sax en klarinet speelt op de plaat. Ook andere klasbakken als David Poltrock (mellotron, keys) en Esther Coorevits (altviool) leverden een bijdrage.
Met ‘I do’ leren we dat Raman niet alleen een geweldig talent is, maar ook een denker en een zoeker. Nu reeds is hij doordrongen van de onvoorspelbaarheid van het leven en beseft hij hoe belangrijk het is om in verbinding te blijven met jezelf, ook al ben je een perfectionist en bekruipt de faalangst je regelmatig. Een zes minuten durend Mantra kan je daarbij helpen en het is met die voormalige single dat de plaat opent en afsluit. De track klinkt als een tribaal gebed en zorgt dan ook voor een bijna spirituele ervaring, zeker in de desert-rock-achtige finale, waarin de panische ritmesectie de andere instrumenten laat tollen als derwisjen. Wat een contrast met When loneliness succeeds dat daarop volgt en meer dan een jaar geleden de eerste single uit de plaat was.
Trouw blijven aan jezelf betekent soms ook vertrouwen hebben in een rauwere sound. Terwijl alle andere songs in de studio werden opgenomen, werd One & onley road opgenomen op een zolderkamer met een viersporenrecorder. Eerlijker krijg je ze niet. En zo bieden de eerste drie songs een staalkaart van wat je op de plaat mag verwachten: vooral melancholisch klinkende songs, maar met uitbarstingen van energie. Veel intimiteit, maar ook stevige ritmiek, een perfecte sound, maar evengoed puurheid en rauwe emotie met in het midden de meest existentiële song van allemaal.
Stellar Skies is de track waarop de geest van De Graeve het dichtstbij komt. In dit donkere, breekbare nummer, waarin de sterrenhemel een steeds terugkerend motief vormt, raakt Raman thema’s als angst, verlies en reflectie aan. Ook zijn ingebeelde vriend zit mee aan tafel, genietend van de tedere plukken aan de nylon snaren, de goedgemikte, maar tedere drumslagen, de schuifelende contrabas en de huilende mondharmonica. Wanneer die je achterlaat, krijg je met Talkin’ (pt.II) nog een prachtsingle uit de plaat en zelfs wanneer hij It’s all over gezongen heeft, blijft er nog een teder zwaartepunt over om mee af te sluiten: het titelnummer. Het hoeft geen betoog dat we na afloop van deze plaat even moeten blijven zitten om dan zwijmelend recht te staan. Prachtdebuut!
LIVE
10.01.2026 — Concertzaak, Mechelen — double bill met The Radar Station
16.01.2026 — ESNS, Groningen (NL) — De Drie Gezusters
17.01.2026 — Arscene, Hansbeke
23.01.2026 — CC Evergem, Evergem
27.01.2026 — Privéconcert, Warmste Week, Leuven
12.02.2026 — Trefpunt, Gent