Q-Tip - The Renaissance
Universal Records
Niel Van Herck — 10 januari 2009
Het uit elkaar gaan van A Tribe Called Quest in de jaren negentig was een zware aderlating voor de hiphopwereld. In hun tijd waren ze uniek doordat zij zich met spitsvondige teksten en een jazzy sound presenteerden als een alternatief voor gangsta rap en het machogedrag dat daarmee gepaard ging. Hun album ‘Low End Theory’ mag dan ook als één van de beste hiphopschijven ooit bestempeld worden. Gelukkig komt er af en toe nog eens een oud lid zijn kunnen presenteren. Q-Tip doet dit op zijn tweede album ‘The Renaissance’.
Al tijdens zijn betrokkenheid bij A Tribe Called Quest werd Q-Tip zeer regelmatig gevraagd voor raps in de liedjes van anderen. Enkele bekende voorbeelden hiervan zijn "Groove Is In The Heart" van Deee Lite, "Got 'Til It's Gone" van Janet Jackson en talrijke nummers van bevriende hiphop-artiesten als De La Soul en de Beastie Boys.
Zijn karakteristieke stem en zijn overheerlijke jazzy flow waren zijn grootste troeven en ook op dit album zijn ze terug te vinden. Q-Tip brengt een enorm contrast met de huidige agressieve stijl van rappen. Geen geforceerd geroep, geen vuile woorden, geen geblaf of ander bizar geluid, gewoon rustig zijn ding zeggen met de nodige aandacht voor ritme en flow. Meer nog, Q-Tip waagt zich af en toe zelfs aan gezang en ook dat gaat hem goed af.
Zijn karakteristieke stem en zijn overheerlijke jazzy flow waren zijn grootste troeven en ook op dit album zijn ze terug te vinden. Q-Tip brengt een enorm contrast met de huidige agressieve stijl van rappen. Geen geforceerd geroep, geen vuile woorden, geen geblaf of ander bizar geluid, gewoon rustig zijn ding zeggen met de nodige aandacht voor ritme en flow. Meer nog, Q-Tip waagt zich af en toe zelfs aan gezang en ook dat gaat hem goed af.
De thema’s in het album zijn heel divers maar ondanks enkele rake stukken over overleden vrienden en liefdesproblemen, blijft de algemene toon positief. Daarbij verloochent Q-Tip zijn verleden niet en dat is meer dan welkom. Er is echter ook plaats voor een stuk maatschappijkritiek. In We Fight/We Love bijvoorbeeld gaat een Amerikaanse soldaat op zoek naar broederschap in het leger (“It’s cheaper than college”) en naar massavernietigingswapens en zijn ziel in Irak zoekt naar massavernietigingswapens.
Het album begint vlotjes met Johnny Is Dead, een standaard nummer zonder veel franjes en gaat in stijgende lijn door met Won’t Trade, een heel sterke mix van soul en hiphop. Dat laatste kan als typerend voor het gehele album gezien worden. Q-Tip weet een perfecte balans te vinden tussen soul en rap, zonder dat het gaat vervelen. Manwomanboogie bijvoorbeeld breekt halfweg het album even de gemoedelijke sfeer met een stevige uptempo beat en de guestperformance van Amanda Diva. Let vooral op de magistrale bassline. Ook Norah Jones en D’Angelo komen op bezoek, maar die voegen niet veel toe aan het album. Misschien was een minicomeback van die andere Quester Phife Dawg beter geweest. De commercialiteit druipt toch een beetje door.
Tien jaar heeft het geduurd eer dit tweede album er kwam, maar het was en is het wachten meer dan waard. Q-Tip bewijst nog steeds die briljante oldskool rapper te zijn die in de jaren ’90 potten brak, zonder daarbij zijn ziel te verkopen. ‘The Renaissance’ is een ware verademing tussen al het brute geweld van de moderne hiphop en doet nostalgisch verlangen naar die goede oude glorietijden van de hiphop.