PVA - No More Like This
It's All For Fun
Waar een debuutalbum vaak voor de kennismaking met een band staat, is een tweede plaat voor de makers niet zelden de gelegenheid een duidelijke richting in stijl en geluid te kiezen. PVA, dat op de eerste plaat 'Blush' verschillende elektronische smaken aanbood, slaat met 'No More Like This' een bepaalde weg in: namelijk de avontuurlijke.
Het Londense trio had de gemakkelijkste route kunnen kiezen door op de tweede voor het soort geavanceerde elektropop te gaan dat op 'Blush', naast genoemde smaken, diverse catchy nummers opleverde. Men is echter op zoek gegaan naar een veel intiemere sfeer. Donkere geluiden en persoonlijke teksten moesten diepere lagen bovenhalen.
Dat persoonlijke – echt van deze tijd – komt met opener Rain al direct op je af. Een in alle kalmte gebrachte kruising van een poëtische tekst en een audionotitie is in dit nummer verwerkt. Daarmee is de toon gezet voor een groot gedeelte van de plaat. Maar op muzikaal gebied blijft de voldoening nog lang uit. Geen gebrek aan ratelende en zoemende geluiden, een enkele keer aangevuld met een stoere hihat, waarmee wel heel knap muziek gebouwd wordt, maar we horen geen aantrekkelijk sfeervol geheel als bij de betere ambient. Anders gezegd: de structuur komt uit een technokoker, maar mist de scherpte en extase van die stijl.
Dat verandert halverwege het album, bij Peel. Allerlei elementen, die elders op de plaat nog een beetje rond lijken te zweven, komen hier samen in een draaikolk waar pulserende basgeluiden een ondergrond vormen voor een midtempo dansbare track. Tegelijkertijd brengen langgerekte synths toch nog de ambient naar voren. Zulke synths gaan ook in de blender op het lange Okay, waar verder diverse scherpe geluiden en de nog altijd rustige opmerkingen van Ella Harris bijdragen aan een zowel boeiend als zalvend muziekstuk.
Ondanks het voornemen op dit album iets meer gefocust tewerk te gaan, weet PVA nog aardig wat verschillende stijlen een plek te geven. Zo werkt Anger Song langzaam toe naar een staaltje van sublieme triphop, net weer anders dan de slow rap op vroege single Boyface. Het is niet allemaal even opwindend: Flood kabbelt op ietwat onregelmatige bliepjes na iets te lang gevaarloos voort. Wel een fijne tractatie is de brede verzameling natuurlijke drumgeluiden waar op meerdere nummers rijkelijk uit geput wordt.
PVA toont het lef om te experimenteren met het onbekende. Men weet nu veel meer te kunnen dan de probeersels op 'Blush'. “No More Like This' zet aan ook iets gedurfds te doen: namelijk te voorspellen dat deze band de volgende keer weer gaat verrassen.