Prophets of Rage - Prophets Of Rage

Caroline Records

Met de verkiezing van Donald Trump en de opkomst van extreem-rechts in een nieuwe altright-jas vonden Tom Morello en de zijnen het tijd de instrumenten af te stoffen. Samen met Rage Against the Machine-kompanen Brad Wilk en Tim Crommerford, Public Enemy-veteranen DJ Lord en Chuck D en Cypress Hill-vocalist B-Real vormde hij Prophets Of Rage.

Prophets Of Rage

“Dit is geen supergroep; dit is een tegenoffensief”, zei Morello. We twijfelen niet aan 's mans intenties. Als hij vandaag niet uit zijn stoel was gekomen, wanneer dan wel? Vandaag komt de eerste generatie van de schoolbanken die opgegroeid is in crisis, nooit een andere politiek heeft meegemaakt dan een besparingspolitiek, die gewend is geraakt aan de xenofobe propaganda van Theo Francken en andere Trumps en vrede zal moeten nemen met een flexi-job en een Aldi-loon.

Het probleem met Prophets Of Rage is dat het allemaal wat stoffig klinkt. De RATM-muzikanten spelen nauwelijks bijgewerkte riffs uit de eigen catalogus. Soms, zoals op openers Radical Eyes en Unfuck The World, is er genoeg spierballengerol om even te doen vergeten dat het niet 1992 is, tot we beseffen dat het geen vlammende Zach de la Rocha is die de micro ter hand neemt. De meer speelse stijl van Chuck D en B-Real is niet in staat de aanval te leiden; en de muziek is (misschien op Take Me Higher na) niet in staat een vintage Public Enemy-sound te faciliteren.

De rest van de plaat is op zijn best wisselvallig. Funkrock-stinker Legalize Me is een slappe herkauwing van wat destijds al werd afgedaan als protserige hippiecapsones. Who Owns Who mist elke vorm van creativiteit. In de verzen van Smash It haalt Morello zijn beste gitaaracrobatiek nog eens boven; leuk, maar opnieuw niet genoeg om uit de schaduw van RATM te treden.

Wat zo mogelijk erger is, is het gebrek aan lyrische scherpte. Prophets Of Rage blijft opvallend op de vlakte, houdt zich bij mainstream thema's als drones en legalisering van wiet, bij slappe oproepen tot strijd. Hail To The Chief moet een aanklacht tegen Trump voorstellen, maar is als dusdanig nauwelijks herkenbaar. Zach was harder voor Al Gore dan de Prophets voor Donald. Het is alsof Chuck D en B-Real bang zijn mensen voor de borst te stoten.

Het valt moeilijk weg te steken dat elke voeling met wat vandaag bij links leeft, zoek is. Mike en El, kleine ondernemers van over de veertig, hielden duidelijk de vinger dichter bij de pols. Hey Kids (Bumaye) en Thieves! (Screamed The Ghost) mogen dan geen Know Your Enemy zijn, ze behouden relevantie, lyrisch en muzikaal, en snijden specifieke thema's op een opmerkzame en opruiende manier aan.

We kunnen Morello (nog steeds activist) bedanken voor zijn poging tot bijdrage aan de trage wederopstanding van politiek in muziek, maar we zijn ondertussen de jaren negentig ver voorbij. 'Prophets Of Rage' is een amusante terugblik; niet meer, niet minder.

16 oktober 2017
Koerian Verbesselt