Poppy - Empty Hands
Sumerian Records
Vrijdag 23 januari was een hoogdag voor alle Poppy Seeds overal ter wereld. Slechts veertien maanden na de release van het succesalbum ‘Negative Spaces’, dat op zijn beurt ook amper dertien maanden na voorganger ‘Zig’ uitwkam, is er Empty Hands’. Het is intussen het zevende album al van Poppy en dat op iets meer dan acht jaar. De zangeres en YouTube-fenomeen staat erom bekend uiterst origineel en onverwacht uit de hoek te komen en zich bij elke release te vernieuwen. Maar we merken dat er op ‘Empty Hands’ toch een beetje wordt teruggegrepen naar de succesformule van de voorganger, hoewel dat niet per se negatief hoeft te zijn.
Wie dacht dat 2024 een succesjaar voor de zangeres was, zag 2025 nog een stapje verder gaan. Constante promotie voor 'Negative Spaces’, bijna honderd shows verdeeld over het hele jaar, een samenwerking met Amy Lee van Evanescence en Courtney LaPlante van Spiritbox en een single samen met Babymetal. Midden november kwam er dan ook nog de aankondiging van - opnieuw - een nieuw album. Je zou voor minder een pauze willen inlassen, maar dat is duidelijk niet weggelegd voor Poppy.
In Public Domain lijkt het alsof Combichrist zich over de productie ontfermd heeft, maar naarmate de song vordert, komen de Nine Inch Nails-vibes opnieuw naar boven. Een heel aardige opener die de weg opent naar Bruised Sky, dat eigenlijk als de standaard-huidige-metal-Poppy-song omschreven kan worden. Het is moderne metalcore met een afgeborstelde productie en feërieke soundscapes.
Guardian, Unravel en Time Will Tell zijn intussen ook typisch geworden voor hoe de zangeres klinkt. Radiovriendelijke softcore, ideaal voor de muziekluisteraars die hun metal niet te overdreven willen. Het is dan ook geen verrassing dat dit de drie andere singles van het album zijn. Telkens vergezeld van een mysterieuze video, zorgt dit voor serieus wat media-aandacht en een resem nieuwe fans. Maar de songs zijn vergankelijk en niet bepaald een toegevoegde waarde.
Nog iets dat opvalt, is hoe Poppy’s ruige stem veranderde in twee jaar tijd. Eind 2024 kon je haar unieke scream nog uit de duizend herkennen (zoals te horen in Suffocate bij Jimmy Kimmel), maar het vele touren heeft duidelijk zijn tol geëist. Nu klinken de screams een pak generischer. Maar om het in haar eigen woorden te zeggen: "I don't watch tutorials for screams. I go based on emotion. I think it's so corny when people have debates about screamtechniques. That's the least hardcore-metal-punk-rock thing to do, and they're nerds." Wie zijn wij dan om te oordelen?
Maar er zijn toch nog momenten waar de Amerikaanse je compleet verrast. Zo is er het korte, maar krachtige Eat The Hate dat teruggrijpt naar het ‘Flux’ tijdperk. Een geweldige uptempo post-grunge-song die veel te snel voorbij is. Ook Dying To Forget steekt boven de rest uit, maar het meest memorabel is de afsluitende titeltrack. Een verschroeiend tempo en - opgelet: spoiler alert - zelfs een typische deathcore-“bree” op het einde. Wat een track! De samenwerking met Knocked Loose heeft haar geen windeieren gelegd.
Kortom, was dit een ep van vier à vijf songs geweest, dan was het perfect. Want ook daar komt ze mee weg. Kijk maar naar ‘Eat’ of ‘Stagger’. Beide “tussendoortjes" (om ze een naam te geven) waren er wel boenk op. Of het had een soort addendum kunnen zijn voor ‘Negative Spaces’, net zoals ze in 2020 deed met ‘I Disagree’. Voor de duidelijkheid, ‘Empty Hands’ is alles behalve een slecht album. Alleen hervalt Poppy voor de eerste keer in haar carrière een beetje in hetzelfde stramien van de vorige release.