Poly-Math - Something Deeply Hidden

The Laser's Edge

Eerder dit jaar kregen we met 'Flare' van het Britse Plantoid al een zeer interessante kijk op muziek voorgeschoteld. Nu zijn er landgenoten die daar nog een schepje bovenop doen. De vier heren van Poly-Math hebben een nieuw album klaar, bestaande uit zeven songs en met de welluidende titel 'Something Deeply Hidden'.

Nu kan een schepje bovenop natuurlijk beide kanten opgaan. In het geval van Poly-Math gaat het de extreme jazzy en progressieve kant op zodat je een beetje in het vaarwater van King Crimson, The Mars Volta en af en toe zelfs Spiral Architect en Planet X terechtkomt. Voor de fans van dat soort bands is het allemaal wellicht ok, maar voor de doorsnee muziekliefhebber is 'Something Deeply Hidden' toch zeer moeilijk te verteren materie.

De songs zijn over het algemeen uiterst complex, zodanig dat je zelfs moeite hebt met mee te knikken op de maat. Je gaat van de ene riff naar de andere en hoewel het ongetwijfeld georganiseerd is, klinkt het als een enorme chaos.

Maar er staan ook songs op deze plaat die ten zeerste aan te raden zijn. Spectral DisOrder bijvoorbeeld is één van de langere op het album, maar hij verveelt geen seconde. Een terugkomend en herkenbaar riedeltje en best coole riffs zorgen voor een hoogtepunt op de plaat. Ook voorganger Euthyphro Dilemma is een nummer om te onthouden, al is het maar omdat het een pak toegankelijker is dan de rest.

Het staat buiten kijf dat deze heren virtuozen zijn in hun vakgebied. De muzikale kwaliteiten zijn van zodanig hoog niveau dat menig luisteraar alle details zelfs niet zal opmerken. Maar het mondt tegelijk uit in een enorme en onnodige hoeveelheid moeilijkdoenerij. Zoals Leonardo Da Vinci ooit zei: "Eenvoud is de ultieme verfijning". Daar hadden ze bij Poly-Math toch best rekening mee gehouden.