Pissed Jeans Why Love Now

Sub Pop Records
Why Love Now

Het Amerikaanse Pissed Jeans mag dan wel al meer dan tien jaar meegaan, de band is er niet minder “pissed” door. En dat hebben ze bij Sub Pop – het label dat groeide vanuit grunge en postpunk tot een wereldwijd huis voor alternatieve muziek – van bij aanvang goed begrepen.  Vierde langspeler ‘Why Love Now’ is niet minder dan een smak in het aangezicht, een oefening in de overtreffende trap.

Het kwartet uit Pennsylvania mag er misschien wat gewoontjes uit zien, vanaf het moment dat er muziek aan te pas komt, gaan alle remmen los. Pissed Jeans heeft als punkrockband naar eigen zeggen de energie van hardcore als voorbeeld genomen, maar is dermate anti, dat ook muzikale hokjes en grenzen met de grond gelijk worden gemaakt. De ene keer wat meer trage, broeierige postpunk – soms niet meer dan stampende drums en een repetitieve basstoot met wat duistere achtergrondmijmeringen - de ander keer uitermate vuile en uitgerafelde bluesrock tot pure, opgefokte punk; waar het om gaat is de energie!

En die kan niet gebald genoeg zijn. Zoiets als gitaren die de bocht uit gieren, drumpartijen die meer rommelen dan roffelen, opnames die een doe-het-zelf-sfeertje beklemtonen (alle registers in het rood); kortom: alles wat je bij deze bandnaam kan verzinnen. Maar Pissed Jeans is vooral ook frontman Matt Korvette; meer bepaald zijn vuile schuimbekkerij, overdreven rauw gebrul en getier, stembanden van schuurpapier, tirades en furieuze uithalen. Bompa punk van wie de Harley Davidson gestolen werd. Puur mannelijk masochisme, ook op tekstueel gebied. Van vocale esthetiek is zeker geen sprake, van efficiëntie des te meer. Meestal toch, want in het vulgaire I’m A Man neemt Lindsay Hunter van Ugly Girls de micro vast om haar anti-emancipatiemonoloog uit te spuwen via een dubbelzinnig verhaaltje van pennen en koffie.

Een dozijn songs lang en toch maar een klein half uurtje. Daarmee heb je ‘Why Love Now’ gehad. Want enkele meer doordachte, kronkelende gitaarsongs als The Bar Is Low of een Mötorhead-style stampend Ignorecam  (waarin mannen betalen voor camsex om de dame in actie keihard te negeren), moeten het toch afleggen tegen de momenten dat dit viertal echt van leer trekt. Als immers het tempo ook nog de hoogte in mag en de band helemaal voluit gaat, verandert Pissed Jeans in pure punkanarchie. Check Cold Whip Cream of afsluiter Not Even Married. En dan blijkt ook dat deze band het vooral van de livereputatie moet hebben; en daar kan een producer als no wave-legende Lydia Lunch weinig verandering in brengen!


29 mei 2017
Johan Giglot