Peter Doherty - Grace/Wastelands
Parlophone
Dimitri Muylaert — 11 maart 2009
Peter Doherty, Pete of Bilo voor de vrienden, is één van de weinige rocksterren waar je ook met amuzikaal volk een uurtje over kan ouwehoeren. In zo'n gesprek vertel je dan beter niet hoe fantastisch je zijn muziek wel niet vindt. De meesten kennen Peter namelijk eerder van z'n bijzondere levenswandel dan van zijn uitstekende songs en dito teksten. En dat is volledig ten onrechte. Met The Libertines maakte hij twee onvervalste genreklassiekers en met zijn eigen Babyshambles creëert hij een ravissante mix van jazz, ska en britpop. En nu kunnen we aan dat lijstje een prachtige soloplaat toevoegen.
Hoewel veel van de nummers al in demoversie onder fans circuleerden was het lang wachten op de complete versie van 'Grace/Wastelands', Peter Doherty's eersteling. Maar dat wachten heeft nu eindelijk plaatsgemaakt voor puur luistergenot.
De plaat trapt af met het luchtige, akoestische Arcady. Dat Doherty een geboren observator is, hoeven we niet meer te vertellen, maar in dit nummer wordt je als het ware meegezogen in de mediterrane sfeer van Arkadia. Er zijn maar weinig generatiegenoten die op tekstueel vlak beter doen dan Peter.
Meteen komt ook de eerste single Last Of The English Roses op ons af. Dit aan Gorillaz refererende nummer wordt weerom gedragen door de gitaar van Doherty. Dit keer wordt hij vakkundig bijgestaan door zijn band, met Graham Coxon van Blur in de gelederen. Het nummer doet denken aan Albion, dat andere lied over het mythische Engeland, over het gewone leven met “gin in teacups” en “Kappas and Reeboks”, waar Peter maar niet genoeg van krijgt.
Salome, een nummer over het christelijke icoon van dodelijke, vrouwelijke verleiding is ongetwijfeld de sterkste song van de plaat. Het is een moderne impressie van de meedogenloze mythologische figuur die zowel de profeet Marcus als Oscar Wilde inspireerde tot een verhaal over liefde en moord.
In tegensteling tot sommige voorgaande albums van Doherty is 'Grace/Wastelands' een zeer fijn geproduceerde plaat. Zo horen we op Broken Love Song, een prachtig nummer over eenzaamheid, naast de immer aanwezige akoestische gitaar eveneens stijkers, een elektrische gitaar met vibrato-effect en zelfs enkele piano's.
Peter Doherty is een muzikant die zich met iedere nieuwe plaat naar een hoger niveau weet te tillen. Het wordt nu eindelijk eens tijd dat de muzikale goegemeente deze jonge dichter en muzikant eens gaat beoordelen op basis van zijn kunnen. Net als Baudelaire, Rimbaud en Wilde wordt ook Doherty door velen scheef bekeken. Maar voor zo'n mensen heeft God gelukkig Amy McDonald geschapen.
De plaat trapt af met het luchtige, akoestische Arcady. Dat Doherty een geboren observator is, hoeven we niet meer te vertellen, maar in dit nummer wordt je als het ware meegezogen in de mediterrane sfeer van Arkadia. Er zijn maar weinig generatiegenoten die op tekstueel vlak beter doen dan Peter.
Meteen komt ook de eerste single Last Of The English Roses op ons af. Dit aan Gorillaz refererende nummer wordt weerom gedragen door de gitaar van Doherty. Dit keer wordt hij vakkundig bijgestaan door zijn band, met Graham Coxon van Blur in de gelederen. Het nummer doet denken aan Albion, dat andere lied over het mythische Engeland, over het gewone leven met “gin in teacups” en “Kappas and Reeboks”, waar Peter maar niet genoeg van krijgt.
Salome, een nummer over het christelijke icoon van dodelijke, vrouwelijke verleiding is ongetwijfeld de sterkste song van de plaat. Het is een moderne impressie van de meedogenloze mythologische figuur die zowel de profeet Marcus als Oscar Wilde inspireerde tot een verhaal over liefde en moord.
In tegensteling tot sommige voorgaande albums van Doherty is 'Grace/Wastelands' een zeer fijn geproduceerde plaat. Zo horen we op Broken Love Song, een prachtig nummer over eenzaamheid, naast de immer aanwezige akoestische gitaar eveneens stijkers, een elektrische gitaar met vibrato-effect en zelfs enkele piano's.
Peter Doherty is een muzikant die zich met iedere nieuwe plaat naar een hoger niveau weet te tillen. Het wordt nu eindelijk eens tijd dat de muzikale goegemeente deze jonge dichter en muzikant eens gaat beoordelen op basis van zijn kunnen. Net als Baudelaire, Rimbaud en Wilde wordt ook Doherty door velen scheef bekeken. Maar voor zo'n mensen heeft God gelukkig Amy McDonald geschapen.