Pajo Pajo

Domino
Pajo
Maak kennis met singer-songwriter Pajo (ook wel rijkelijk gedoteerd van welluidende voornamen als David en Christian), ooit nog lid van Slint, Stereolab en postrockmonument Tortoise. Grootheid of niet, ook hij moet nu op eigen beentjes leren staan en dat, net zoals iedereen, mits een debuut.

De prijs voor mooiste cd-hoesje van de maand gunnen we de goede man in elk geval al met veel plezier: hoewel een nachtelijk zeezicht onder het fotografenvolkje zowat dezelfde status geniet als een bouillonblokje in omas te dikke groentensoep gemakkelijk zat en garantie op succes staat de half ondergelopen vloedlijn toch maar mooi als een desolaat maanlandschap op het boekje te pronken.

Laat u echter niet misleiden, even desolaat gaat het er op de cd zelf maar zelden aan toe: eenzaamheid laat het bij hier en daar wat schuchter om het hoekje kijken. Makkelijke liedjes over al dan niet mislukte liefdes en meer van dat lichtverteerbaar moois legt Pajo,op een enkele duistere uitzondering na, te grabbel. Hij waagt zich aan het soort van zomerse meefluitwijsjes dat Dave Grohl ook al uit zn akoestische gitaar perste op de laatste Foo Fighters. Dat hoeft niet meteen een minpunt te zijn: op geen enkel moment luisterden we tegen onze zin naar dit debuut; laat staan dat we ons vergrepen aan morbide fantasien met daarin enerzijds een fikse sloopbal en anderzijds een aan een roos vastgespijkerd en zielig weerloos cdtje met de bijhorende lading in zijn richting wijzende flikkerende pijlen en uitroeptekens binnenpretjes die ons anders wel s durven te bekruipen bij het beluisteren van een zoveelste man-met-gitaar indommelcd.

Nee, Pajo staat hier voor gezellig gitaargetokkel en een makkelijk in het oor liggende en bescheiden fluisterstem. Hoewel nummers als Manson Twins een bijna Devendra Banhart-achtige feelgood-hippiesfeer uitademen, wordt het nergens overdreven vrolijk. Hoewel ongevaarlijke teksten als I keep a little bird inside my heart niet meteen aanzetten tot Diep Nadenken Over De Wereldproblematiek zijn we verkocht: lichtvoetig durven we immers ook wel s zijn, en daar is, zoals eerder gezegd, niets mis mee. Ook activiteiten als onder een kreeftrode douche staan of genieten van het bescheiden zomerzonnetje hebben immers nood aan een degelijk achtergronddeuntje.

Daar wringt echter meteen het schoentje: meer dan achtergrondmuziek is er op dit debuut niet te vinden. Pajo mist immers iets belangrijks: die X-factor, dat je ne sais qoui, de kers op de taart noem het zoals je wil, dat haakje dat Pajo ongenadig in het brein van de luisteraar zou moeten vasthaken, schampt onverrichter zake af. We vrezen dan ook dat Pajo het op de lange termijn niet zal halen en zichzelf al gauw zal verlagen tot stofvangen in het cd-kastje maar eerst scheuren we nog s de hoesfotos uit om ze, zorgvuldig ingekaderd, boven ons bed te hangen.

November 8, 2008
Vincent Merckx