Opeth - Heritage
Roadrunner Records
Christoph Lintermans — 19 oktober 2011
Het kan verkeren, wist Bredero al. De metal van Opeth en de grunts van Mikael Akerfeldt klonken ons altijd hard in de oren. Maar kijk nu: de duistere gotiek gaat op ‘Heritage’ een huwelijk aan met pastorale progrock. De Zweedse band heeft zichzelf heruitgevonden en levert meteen een instant progklassieker af.
Het nieuwe album is het resultaat van een natuurlijke evolutie sinds ‘Watershed’ (2008). De grunts zijn eindelijk naar het museum verwezen en de totaalsound klinkt luchtiger – al is dat in het woordenboek van Akerfeldt een relatief begrip. Bovendien maakt ‘Heritage’ op een indrukwekkende manier duidelijk hoe goed hij zich de erfenis van de jaren zeventig heeft eigengemaakt.
Het album laat de muzikaliteit van deze vijf Zweden voluit aan de oppervlakte komen. Akoestisch en elektrisch, laagspanning en hoogspanning, ze wisselen elkaar af als eb en vloed. Hoe Akerfeldt deze polen weet te verzoenen, bewijst zijn talent om uit traditionele idiomen een grillig bouwwerk op te trekken dat niet grotesk of afzichtelijk is, maar de logische voortzetting van een welbegrepen progressieve traditie.
Opeth schildert tegelijk een duistere en bucolische wereld, waarbij de grenzen tussen de twee vervagen en een nieuwe symbiose ontstaat. Innoverend als de grote Breughel – de overgangsfiguur tussen de middeleeuwse en vroegmoderne wereld – naar wie Travis Smith verwijst in zijn spectaculaire cover art. Zo maakt Akerfeldt de transitie van de oude Opeth naar een nieuw groepsgeluid dat een grote belofte voor de toekomst inhoudt.
Concreet? Toetsenist Per Wiberg is een belangrijker rol toegekend, zodat het schitterende ensemblespel gedrenkt wordt in golven mellotron en hammond. Gitaristen Akerfeldt en Fredrik Akesson laten hun voorliefde voor Deep Purple en Camel blijken. De complexe drumpartijen worden door Martin Axenrot geslagen met een technische bravoure maar steeds in functie van het geheel. Kortom, een organische klank van een band die niet de behoefte heeft om alle gaatjes te vullen maar die de muziek laat ademen.