Olympus Mons - Nothing's Gonna Spoil My Day Today
Dad Records
Sanne De Troyer — 6 maart 2009
Olympus Mons heeft niets te maken met een of andere onbekende Olympische berg in Athene. Het is de naam van een uitgedoofde vulkaan op Mars. De Londense jonkies die zich die naam toegeëigend hebben, klinken allesbehalve uitgedoofd. Hun album ‘Nothing’s Gonna Spoil My Day Today’ wordt in de Britse pers omschreven als "Indierecord of the year".
Maar laten we er maar van uitgaan dat de Britse pers soms iets te hoog van de toren schreeuwt. Toch wekken hun obscure melodieën afgewisseld met catchy deuntjes de nodige nieuwsgierigheid op. Het zou dan ook zonde zijn om dit plaatje zomaar links te laten liggen.
Energie is een duidelijke constante in hun muziek. Zanger Aaron Mcintosh’s zwalpende stemmetje geeft dat alles nog meer punch. De teksten zijn dan weer niet echt origineel te noemen: hier een streepje liefde, daar een stukje verdriet. Voeg daar nog een paar vrouwen aan toe en je komt al snel tot een typische cocktail van emotionele problemen. Maar wie zijn wij om daar iets op tegen te hebben als die weemoed mooi verwoord wordt in songs als Late Again ?
Energie is een duidelijke constante in hun muziek. Zanger Aaron Mcintosh’s zwalpende stemmetje geeft dat alles nog meer punch. De teksten zijn dan weer niet echt origineel te noemen: hier een streepje liefde, daar een stukje verdriet. Voeg daar nog een paar vrouwen aan toe en je komt al snel tot een typische cocktail van emotionele problemen. Maar wie zijn wij om daar iets op tegen te hebben als die weemoed mooi verwoord wordt in songs als Late Again ?
Bij Olympus Mons weten ze trouwens hoe om te gaan met woede. Op zowat elk nummer – en het plaatje telt er maar liefst zestien – is er plek voor de nodige portie "rage". Dat de drie heren trouwens fel beïnvloed zijn door ska komt dan goed van pas. Maar hier en daar vangen we, naast al dat leed, ook nog vrolijke, exotische riedeltjes op. Hoewel die samenzang op Ok On My Own net iets te veel van het goede is.
De wat primitieve productie doet songs vaak behoorlijk ruw klinken. The Broken Boys And Girls Of This Enchantment lijkt wel live te zijn opgenomen in één of andere vochtige repetitiekelder. Interlude 2:”Savanna-La-Mar” is een akoestisch rustpunt en Sell Me To The Wind begint met een emotionele pianoballade, waarna Mcintosh zijn toonvastheid compleet verliest en er dan maar een stevige gitaarriff tussen gooit.
Olympus Mons bestempelen als dé indieband van 2009 is lichtjes overdreven, maar als ADHD een muziekstijl zou zijn, past dat etiket hen als gegoten.