Nothing - A Short History Of Decay
Run For Cover Records
Sinds 2014 heeft Nothing steeds om de twee jaar een nieuwe plaat uitgebracht. Intussen is frontman en songschrijver Nicky Palermo de veertig gepasseerd en lijkt hij meer tijd nodig te hebben. Want op 'A Short History Of Decay' hebben we zes jaar moeten wachten.
Even vreesden we zelfs dat we het laatste van de band gehoord hadden. Maar gelukkig was er dan die uitstekende split-ep met Full Of Hell en een live tussendoortje ('Auditory Trauma: Nothing Isolation Sessions') om ons gerust te stellen. Maar bij die nieuwe langspeler hebben we toch wel een paar keer moeten checken of we wel de juiste plaat aan het afspelen waren.
Want bij opener Never Come Never Morning hadden we even de indruk een nieuw nummer van Wilco toegeschoven te krijgen. Nu zijn er slechtere referenties uiteraard en ergens in het nummer doorbreekt de band die illusie, maar toch... Wel konden we niet anders dan concluderen dat Nothing nog heel erg leeft en dat Palermo het songschrijven nog steeds in de vingers heeft. Want als opener van een plaat kan dit tellen.
Als dan Cannibal World wordt ingezet, zijn we helemaal de draad kwijt. De nerveuze drums geven dit nummer een zeker drum'n'bass-gevoel mee. Alsof Skrillex achter de knoppen zat. Maar bij controle blijkt Palermo zelf de touwtjes in handen gehouden te hebben samen met Nicholas Bassett, vaste compagnon sinds de begindagen en een tijdje ook actief in de band. Maak je trouwens geen zorgen: dit is nog steeds Nothing en dat blijkt ook, eens de distortion-pedalen worden ingezet.
Er zitten trouwens nog wel meer “typische” Nothing-songs in deze plaat. Dan denken we specifiek aan het titelnummer en aan Toothless Coal, waarbij de wollen omkadering en de engelenzang opnieuw kenmerkend zijn. De mix van shoegaze en metal is nog steeds de basis, ook al wordt er tegelijk veelvuldig van afgeweken. Want vaak is de tekst op deze plaat gewoon verstaanbaar, hetgeen vroeger zelden het geval was. Niet dat dat een slechte evolutie is. Zowel Ballet Of The Traitor als Nerve Scales blijven immers uitstekende songs.
Vrolijk word je nog steeds niet van de teksten van Palermo en dat houdt hij alweer een hele plaat vol. Alleen verschuilt hij zich deze keer niet meer achter een muur van gitaren, ook al mag het zeker af en toe nog eens knallen. Het beste voorbeeld is misschien nog afsluiter Essential Tremors. In een regel als “You're my favorite fear”, klinkt de dualiteit, die ook in de man zit, perfect door. Maar geen nood, Nick, je kan het nog, ook nu je iets ouder bent. Meer nog, je hebt hier het nodige lef getoond. Respect!