Micah P. Hinson - ...and the Red Empire Orchestra
Full Time Hobby
Dimitri Muylaert — 10 januari 2009
Het lijkt echt alsof er een vloek rust op de schouders van de gemiddelde singer-songwriter. Neem nu Micah P. Hinson: verslaafd aan zowat alles wat op de hersenen inwerkt, geveld door een kwalijk rugletsel en een tijdje in de nor voor fraude. Maar de laatste tijd lijkt hij die poel van kommer en kwel dan toch te kunnen overstijgen. Hij vond de liefde van zijn leven (die hij op het podium ten huwelijk vroeg) en ook zakelijk lijkt het hem voor de wind te gaan. En beter nog: hij heeft ook een nieuw plaatje uit!
Micah Paul Hinson is niet bepaald de meest optimistische ziel, en met zo'n leven achter de rug is dat ook niet verwonderlijk. Wij hadden al voor minder de demonische apotheek opgezocht. Maar zoals de geschiedenis al vaak aantoonde, maken getormenteerde zielen nog steeds de mooiste kunstwerken. En Hinson zet die regel met zijn laatste album nog wat extra kracht bij.
Op 'Micah P. Hinson and the Red Empire Orchestra' horen we gloedvolle, donkere americana, al is die term eigenlijk een vlag die de lading niet volledig dekt. We horen namelijk evengoed gospel-en bluesinvloeden.
De plaat begint knap met Come Home Quickly, Darlin'. Bijna onmiddellijk worden we geconfronteerd met de rijke instrumentatie van het album. Naast gitaar horen we verschillende orgels, keyboards, een vleugje lapsteel en ga zo maar voort. De meeste van die instrumenten heeft Hinson ook zelf ingespeeld, wat getuigt van heel wat vakmanschap.
Vakmanschap is ook het eerste woord dat ons te binnen schiet als we de schrijfkunsten van Hinson trachten te omschrijven. Elf melancholische nummers over liefde, verdriet en andere dingen des levens sieren dit schijfje. Onze favoriet is zonder twijfel When We Embraced, meteen de meest rootsy van de collectie. Gitaar, banjo en stem: meer moet dat voor ons niet zijn.
Ook I Keep Havin' These Dreams lijkt meteen onze goedkeuring weg te dragen. De song wordt geopend door een gitaar en een smaakvolle zigeunerviool. Maar hoe verder het nummer vordert, hoe zwaarder het arrangement wordt. En dat is niet altijd aan muzikale minimalisten als ons besteed.
You Will Find Me is dan weer een rasechte topper. Het nummer gaat van start met een swingende drum en een zwevend, doch dreigend surfgitaartje. Na een tijdje wordt deze luchtigheid finaal overgenomen door een duisterdere ambiance. “I lost my way while I was heading home”. Dat zegt genoeg.
Naar onze smaak was dit album beter geweest met een iets beperkter instrumentarium. Hier en daar een viool of een orgel om de basistrack in te kleuren mag. Het draagt immers bij tot de sfeer van de muziek. Maar de uitgebreide orkestraties maken deze ijzersterke plaat soms net iets te melig.
Op 'Micah P. Hinson and the Red Empire Orchestra' horen we gloedvolle, donkere americana, al is die term eigenlijk een vlag die de lading niet volledig dekt. We horen namelijk evengoed gospel-en bluesinvloeden.
De plaat begint knap met Come Home Quickly, Darlin'. Bijna onmiddellijk worden we geconfronteerd met de rijke instrumentatie van het album. Naast gitaar horen we verschillende orgels, keyboards, een vleugje lapsteel en ga zo maar voort. De meeste van die instrumenten heeft Hinson ook zelf ingespeeld, wat getuigt van heel wat vakmanschap.
Vakmanschap is ook het eerste woord dat ons te binnen schiet als we de schrijfkunsten van Hinson trachten te omschrijven. Elf melancholische nummers over liefde, verdriet en andere dingen des levens sieren dit schijfje. Onze favoriet is zonder twijfel When We Embraced, meteen de meest rootsy van de collectie. Gitaar, banjo en stem: meer moet dat voor ons niet zijn.
Ook I Keep Havin' These Dreams lijkt meteen onze goedkeuring weg te dragen. De song wordt geopend door een gitaar en een smaakvolle zigeunerviool. Maar hoe verder het nummer vordert, hoe zwaarder het arrangement wordt. En dat is niet altijd aan muzikale minimalisten als ons besteed.
You Will Find Me is dan weer een rasechte topper. Het nummer gaat van start met een swingende drum en een zwevend, doch dreigend surfgitaartje. Na een tijdje wordt deze luchtigheid finaal overgenomen door een duisterdere ambiance. “I lost my way while I was heading home”. Dat zegt genoeg.
Naar onze smaak was dit album beter geweest met een iets beperkter instrumentarium. Hier en daar een viool of een orgel om de basistrack in te kleuren mag. Het draagt immers bij tot de sfeer van de muziek. Maar de uitgebreide orkestraties maken deze ijzersterke plaat soms net iets te melig.