Meuris - Spectrum
EMI
Bjorn Borgt — 28 maart 2010
Stijn Meuris heeft nog maar eens een metamorfose ondergaan. Als Meuris levert hij met ‘Spectrum’ een schitterende plaat af. Enkele herwerkingen uit zijn intussen behoorlijk indrukwekkende oeuvre zijn zonder enige twijfel pareltjes, al blinkt 'Spectrum' anderzijds ook uit in overbodigheid.
Voor alle duidelijkheid: de meeste songs op ‘Spectrum’ zijn ijzersterk. Hoe kan dat ook anders? Het zijn liedjes die hun deugdelijkheid al ruimschoots bewezen hebben. Neem opener Een Heel Klein Beetje Oorlog, een dijk van een nummer. Maar de ons beloofde drastische turnover horen wij niet meteen. De prominente piano is vervangen door een gitaar. Klinkt dat beter? Neen. Ook niet slechter, gewoon anders.
Daarmee is de toon van de plaat ook gezet. Druk In Leuven klinkt misschien net dat tikkeltje dansbaarder en Meuris zingt het met – zo mogelijk – nog meer passie. Satelliet S.U.Z.Y. is áltijd een hoogtepunt, hier bloedmooi lamgelegd op akoestische gitaar. Vervolgens duikt Panamarenko op, en dat klinkt dreigender en feller dan vroeger.
Je hoort ons dus niets verkeerds zeggen over de ‘hits’ die op dit album staan. Want ook bij het beluisteren van Gigant en Van God Los (puurder dan ooit) kan je enkel stellen dat het allemaal fraai is. Maar we missen meerwaarde en een reden waarom dit per se opnieuw op plaat moest worden uitgebracht.
Eén keer worden we wél volledig op onze wenken bediend. In Wat Een Fijne Dag/Het Zou Niet Mogen Zijn krijgen we een samenwerking met die andere Vlaamse grootmeester, Raymond van het Groenewoud. In dat mooie nummer wagen de twee zich aan een nummer van de ander, dat samengesmolten wordt tot één lang kippenvelnummer.
Meuris wou met ‘Spectrum’ ook enkele minderbekende songs in the picture zetten, nummers die meer glans verdienen. Het is echter duidelijk waarom die geen gemeengoed zijn: ze zijn van een ander – lager – kaliber. Al hebben wij altijd wel een boon gehad voor Alles Half van Monza’s onderschatte plaat ‘Grand’. De enige compleet nieuwe song De Logica In Mij is energiek, maar vooral enerverend.
‘Spectrum’ bewijst vooral dat een uitmuntende song in elk kleedje past. Meuris heeft zijn troetelkinderen nu opgemaakt volgens zijn zin, maar ze klinken niet wezenlijk anders. Het zijn en blijven klassiekers die in deze of de oude versie stilaan tot het Vlaamsche erfgoed horen.
Desondanks hopen wij dat Meuris – al dan niet solo of met een nieuwe band – snel weer nieuwe songs gaat schrijven. En okee, in tussentijd verwarmen we ons afwisselend wel aan ‘Spectrum’ en aan de oude best of, ‘Avanti’.