Maurits Pauwels Afscheid In Kloten

Stahlmus
Afscheid In Kloten

Binnenkort hangt hij bij dEUS zijn gitaar aan de haak – afspraak begin 2017 in de Lotto Arena voor zijn afscheid – maar wij zullen Mauro sowieso sneller associëren met een kluwen van kleine projecten waarin vooral hijzelf geïnteresseerd is en waarvoor hij zijn passie probeert over te brengen op wie het ook maar horen wil. De laatste in dat kluwen aan projecten is een, opmerkelijk, Nederlandstalig project en daarvoor heeft Mauro zich het alter ego Maurits Pauwels aangemeten. 

‘Afscheid In Kloten’ is geen grap, want Mauro maakt geen grappen als het om muziek gaat. Mauro is een muzikale kameleon, speelde in een ver verleden nog gitaar bij Kris De Bruyne en draagt het Nederlandstalige levenslied zeker een warm hart toe. Bovendien klopt het plaatje: Maurits Pauwels staat steevast afgebeeld met een hoed en in pak, op de hoes van ‘Afscheid In Kloten’ wandelend door een verlaten veldweg met de gitaar in de hand, alsof het nooit anders is geweest.

Mauro had met Maurits Pauwels, een project dat live al enkele jaren meegaat, één doel: mooie luisterliedjes maken. Het gekke is: we moesten niet eens aan Mauro in het Nederlands wennen. Het lijkt wel alsof hij geboren is om in het Nederlands te zingen, maar dat nu pas ontdekt heeft.

Bovendien zijn de teksten  - van eigen hand, met uitzondering van Klojo Uit De Regio – vaak erg mooi en intelligent. In de tekst van Nooit Meer Alleen zitten een paar woorden die bepaald niet evident zijn, maar wel trefzeker. “Compatibele harten/ze zijn altijd schaars geweest” is een zinnetje dat ons in ieder geval zal bijblijven.

De openingszin van Hemel En Aarde is ook zo’n pareltje: “Net als iedereen/moet ik het doen met wat voorhanden is/je kijkt om je heen/in een helverlichte duisternis.” In hetzelfde nummer verwijst hij ook nog eens fijntjes naar De Dag Dat Het Zonlicht Niet Meer Scheen van John Terra, een nummer waar makkelijk lacherig over kan worden gedaan omdat het nu eenmaal van John Terra is, maar dat als we eerlijk zijn toch vooral onder de huid kruipt.

We zijn vooral fan als Maurits Pauwels op het hart mikt zoals in het “onvervalste succesverhaal” Merel, een meisje dat wij vooral willen leren kennen na het gelijknamige liedje te hebben gehoord. Wild Meisje mikt dan weer op de nostalgie van vrouwen van pakweg veertig, naar de tijd “toen je moeder nog een wild meisje was.”

Vreemd, maar heel erg Mauro wordt het in Anneliese Michel, het “onfortuinlijk meisje” dat in slechte tijden aan epilepsie en psychose lijdt, door haar ouders tot exorcisme wordt gedwongen en uiteindelijk sterft aan ondervoeding. Het moet een unicum zijn, een Nederlandstalig luisterliedje over dit onderwerp.

Wanneer de toon lichter wordt, ironisch, zoals in Nieuwe Apenjaren of Klojo Uit De Regio raakt hij ons snel kwijt, maar in het algemeen is ‘Afscheid In Kloten’ een mooie, aangename plaat. We weten ondertussen dat Mauro ook zijn zijprojecten snel beu wordt en altijd snel weer iets anders wil gaan doen, maar Maurits Pauwels mag, indien het hem belieft, nog even onder ons blijven.

Maurits Pauwels speelt met zijn band nog enkele malen op het Autumn Falls festival. Wij hebben telkens één duo te geef voor volgende shows.

18.11: Het Depot (Leuven)
19.11: 4AD (Diksmuide)
20.11: MOD (Hasselt)
23.12: Arenberg (Antwerpen)
 
Kans maken? Mail dan Maurits naar win@damusic.be en vergeet niet te vermelden naar welke zaal jij wil gaan.

November 20, 2016
Geert Verheyen