Kataya - Voyager
Presence Records
Christoph Lintermans — 2 maart 2011
Finnen hebben Sibelius in hun bloed, dat zijn weidse panorama’s van mistige wouden en stille meren. Ze krijgen muziek van de vroeg twintigste-eeuwse meester met de paplepel ingegoten. Toch heeft het Finse Kataya meer gemeen met de 'dark side' van Zweedse progbands als Anekdoten. ‘Voyager’, het tweede album na het goed ontvangen debuut ‘Canto Obscura’ (2008), balanceert tussen progrock en astral folk.
Licht en donker - als zon of maan verduisterd is - komen op ‘Voyager’ in diverse schakeringen voor. Kataya weigert een keuze te maken. Is dat erg? Zeker niet, want precies uit die dualiteit vloeit de spanning voort die deze driedelige kosmische trip nodig heeft. Beeld je in dat je in een ruimteschip door het heelal reist (Part I: The Eve) en getuige bent van een wonderbaarlijke eclips (Part II: The Eclipse). Niet toevallig klimt alles naar een hoogtepunt in K (To carry me over), het centrale stuk op het album. Onder de noemer Part III: The Return is het ruimteschip naar de aarde teruggekeerd.
De vijf laatste songs verwijzen naar aardse scènes. Het is niet duidelijk welke richting ze hiermee nog uit willen. Eigenlijk is alles al verteld na het eerste halfuur en heeft de groep een epiloog verzonnen om de speeltijd vol te maken. Het levert eigenaardige invalshoeken op, zoals de westerninvloeden op Homebound. Niettemin vallen ook hier fraaie stijlbloempjes te noteren.
De vijf laatste songs verwijzen naar aardse scènes. Het is niet duidelijk welke richting ze hiermee nog uit willen. Eigenlijk is alles al verteld na het eerste halfuur en heeft de groep een epiloog verzonnen om de speeltijd vol te maken. Het levert eigenaardige invalshoeken op, zoals de westerninvloeden op Homebound. Niettemin vallen ook hier fraaie stijlbloempjes te noteren.
Het driemanschap achter Kataya heeft al een carrière in de Finse muziek achter de rug, in de hoedanigheid van muzikant en producer. De studio kun je hier gerust beschouwen als een volwaardig vierde groepslid. Er werd erg veel aan de knoppen gedraaid. Batterijen analoge toetsen werden aangerukt, geluiden werden gefilterd en gemanipuleerd. Het is onmogelijk uit te pluizen wie van de drie waar en welk instrument bespeelt.
Ook dat is niet erg. De individuele talenten staan in functie van het collectief; het collectief staat ten dienste van het resultaat. Kataya heeft met ‘Voyager’ zowaar zijn eigen ‘Dark Side of the Moon’ gecreëerd. Dit monument van collectieve inspanning, creatieve vrijheid en kennis van studiotechnologie moét de drie heren wel voor ogen gestaan hebben. Ook op ‘Voyager’ heeft men lak aan de heersende normen. Uiteindelijk leveren de Finnen een getuigenis af van artistiek lef. Maar of ze hiermee evenveel exemplaren gaan verkopen als Waters & Co, durf ik ernstig te betwijfelen.