Jessica Lea Mayfield - With Blasphemy So Heartfelt
Munich Records
Dimitri Muylaert — 1 februari 2009
Popmuziek is altijd al een vakgebied van “youngsters” geweest. Maar de laatste tijd overschrijdt de gemiddelde muzikantenleeftijd amper de grens van volwassenheid. Het gaat zelfs zo ver dat velen reeds de wereld hebben rondgereisd vooralleer ze in ons land legaal een fles gin mogen aanschaffen. Gelukkig heeft de dalende leeftijd niet noodzakelijk een negatief effect op de kwaliteit van de hedendaagse muziek.
Jessica Lea Mayfield is zo'n vroegrijpe muzikante. Op zestienjarige leeftijd bracht ze haar eerste EP uit en drie jaar later mocht ze figureren op 'Attack & Release' van The Black Keys. Dat laatste heeft haar duidelijk geen windeieren gelegd, want “opperkey” Dan Auerbach besloot om haar eerste album te producen.
En het is dat album dat nu voor ons ligt. 'With Blasphemy So Heartfelt' is misschien niet meteen een titel die je verwacht van een meisje van negentien, maar als je verder luistert begrijp je dat een oude ziel zich in het lichaam van dit onschuldig wezen schuilhoudt.
Kiss Me Again valt meteen met de deur in huis. De stem van deze “Dido from hell” schalt uit onze speakers. Het valt op dat Auerbach zijn werk goed heeft gedaan. Zijn snijdende sologitaar geeft het nummer een geladenheid mee die Mayfield zonder haar mentor wellicht niet had kunnen bereiken.
“Geladen” is misschien wel het woord dat het volledige album dekt. De zachte, feërieke stem van Mayfield in gevecht met de snerpende gitaar van Auerbach zorgt inderdaad voor de nodige spanning. Het nogal saaie I Can't Lie To You wordt zelfs van de ondergang gered door de knarsende Cazy Horse solo die het nummer in twee delen splijt.
Dat Mayfield een begenadigd songwriter is, wisten we al van haar 'White Lies' EP. Maar op 'With Blasphemy So Heartfelt' gaat ze nog een stapje verder. De door haar eigen akoestische gitaar gedragen nummers blinken uit in hun geniale eenvoud. Dat neemt echter niet weg dat de aanvullingen van Dan Auerbach meer dan noodzakelijk zijn.
Bible Days dopen wij graag tot onze onbetwiste favoriet. Een aanklacht aan het adres van de onrechtvaardigheden van het lot en het geloof, begeleid door een ontploffende ritmesectie die doet vermoeden dat Thor hemzelve achter de vellen heeft plaatsgenomen.
We worden bijna verleid te zeggen dat Jessica Lea Mayfield best eens bij ons in de huiskamer mag komen spelen. Maar mocht dat tot de mogelijkheden behoren zouden we ons genoodzaakt zien twee voorwaarden te stellen. Dan Auerbach moet meekomen én die vreselijke neusseptumpiercing moet uit.