Jamiroquai - Automaton

Virgin Records

De wolk van nostalgie waaruit iedereen gulzig zuurstof hapt, waait nog maar eens langs. Deze keer voorziet Jamiroquai de achtergrondmuziek, de funkband van frontman Jay Kay die na zeven jaar (eindelijk?) de stilte doorbreekt. Dat doen ze met ‘Automaton’, een plaat die als excuus kan gebruikt worden om op wereldtournee te trekken en de kassa opnieuw te laten rinkelen.

Automaton

‘Automaton’ is een album van een band die niet noodzakelijk wil vernieuwen; en maar goed ook. Bands op leeftijd die doelloos willen moderniseren en pijnlijk uitschuiven, we willen ze niet te eten geven. Maar het verleden heeft uitgewezen dat de formule van Jamiroquai gewoon werkt; nummers als Virtual Insanity, Little L en Cosmic Girl zijn instant disco-/funkklassiekers die elke werkvloer even het gevoel geven op vakantie te zijn. Onschadelijke niemendalletjes, zeg maar, en daar staat ‘Automaton’ bol van.

Op de titeltrack proberen ze iets met vastgelopen computers en robotstemmen, maar tot zover de haute nouveauté. Voor de rest blaast Jay Kay ongevraagd glitters in je gezicht, trekt hij je broek in de reet en sleurt hij je de dansvloer op, alwaar we met het vingertje in sneltempo van linksonder naar rechtsboven wijzen. Openingsnummer Shake It On grabbelt vastberaden in de elektrofunkton die Daft Punk tot voor kort verborgen hield, Hot Property swingt als een piet in een parenclub en Cloud 9 en Something About You zijn even catchy als pollen voor een hooikoortspatiënt.

De nummers leggen allemaal direct de kaarten op tafel. ‘Automaton’ is geen groeiplaat, maar eerder een deur-in-huis-plaat. Zo daagt het dat je na drie luisterbeurten alles wel gehoord hebt, maar het voelde allerminst aan als tijdverlies. Jamiroquai maakt anno 2017 nog steeds tijdloze nummers waarin de disco-effecten, sjoebiedoe-baslijnen en wakkawakka-gitaren weelderig tieren. Op dat gebied krijgt deze plaat  evenveel sterren als Jay Kay pluimen op zijn hoofd.

Ook tekstueel is er weinig nieuws onder de zon. Jay Kay blijft steken in de eigen atmosfeer en geeft af op de hedendaagse maatschappij en zijn technologieën, zonder er zich echt in te willen verdiepen. Naast de gebruikelijke wissewasjes over kalverliefde en vrouwelijk schoon, probeert hij tijdens Dr.Buzz op speelse wijze de wapenwetgeving in Amerika van kritiek te voorzien. Carla is een beklemmende ode aan zijn dochter en Night In The Jungle zou gebaseerd zijn op een vermoeiend leven in de schijnwerpers. Niets om van achterover te vallen; en dat hoeft ook helemaal niet. De troef van Jamiroquai blijft dansbare muziek, niet de soms vreemde tirades van de frontman.

Maar wat ‘Automaton’ doet, is je vooral doen teruggrijpen naar de eerdere klassiekers. Jamiroquai brengt de funk terug, maar doet er verder niets mee. Geen enkel nummer kan uitgroeien tot een megahit zoals bovengenoemde, maar ze geven wel pasklare voorzetten. De nieuwe nummers op ‘Automaton’ zullen live vooral dienen als een niet onaardige vulling tussen de knallers uit het verleden. Meer moet dat niet zijn voor een comeback.

Jamiroquai speelt op 11 november in het Sportpaleis in Antwerpen.

11 april 2017
Joris Roobroeck