Jaguwar Ringthing

Tapete Records
Ringthing

Stel: je bent fan van shoegaze en gitaarnoisebands uit de jaren negentig en je bent helemaal doordrongen van de heropleving van het genre. Je woont in Dresden, bent met twee gelijkgezinden en trekt je stoute, zwarte puntschoenen aan om Tapete records te contacteren om in het voorprogramma van The Telescopes te mogen spelen. Ziehier: Jaguwar!

Hoeft het bij dit verhaal te verbazen dat debuut 'Ringthing' van het Duitse Jaguwar stevig doordrongen is van My Bloody Valentine-gitaarlagen en The Cure-depressiemomenten? Maar zoals het hoort: dit trio leert, absorbeert en recycleert.

Want ‘Ringthing’ zet bij openingsnummer Lunatics alvast lekker op het verkeerde been via de ijle, ontdubbelde vrouwenzang van Oyemi Noize en de holle Cocteau Twins-gitaarsound, die erbij hoort, om nog maar even een naam te droppen. Het merendeel van de tien tracks op deze plaat trekt Jaguwar immers een stevige kaart door distortions te laten scheuren en Lemmy Fischer achter de micro te plaatsen, al blijft een vervormde, wat ontastbare zang essentieel. En dan hoef je niet verbaasd te zijn dat deze plaat van neoromantische shoegaze plots overgaat in pittige postrock (Away) of een psychedelica waarin drums en bas voor een felle groove zorgen (Skeleton Feet).

Over een plaat die zalft en pusht dus, die terugblikt en vooruitstreeft. Soms vormt dat een wat aparte combinatie, die holle, ijle zang tegenover de pittige en grimmige postrock gitaarpartijen. Net zoals de band veel tijd nam om laag na laag in te spelen en op elkaar af te stemmen in de studio, maar tegelijkertijd het ongeduld bezit om songstructuren overhoop te gooien en de sfeer in vijf minuten (of langer) durende liedjes meermaals te verkappen. “Noise and detail”, zo verwoordt Jaguwar het zelf. Om luid af te spelen en te ondergaan.

Wat niet wegneemt dat je als luisteraar geneigd blijft om terug te grijpen naar die bekende voorbeelden. Want ja, de stem van Fischer lijkt inderdaad verdraaid sterk op die van Robert Smith (The Cure) in een wat meer zweverige context. En de tijd van zwartgallige geluidsmuren is inderdaad opnieuw aangebroken in wat we gerust de “shoegaze revival” mogen betitelen. We verwelkomen dus dit plaatje, maar houden tegelijkertijd de nodige afstand voor verbetering. 


22 januari 2018
Johan Giglot