Ifriqiyya Electrique - Ruwahine

Glitterbeat Records

Wat als een bende Tunesische spiritualisten een album maken? Ifriqiyya Electrique bewijst met 'Ruwahine' dat dat een bijzondere onderneming kan zijn. Trance-opwekkende muziek, recht uit de diepten van de Tunesische woestijn.

Ruwahine

Tot op zekere hoogte gaat het om traditionele, rituele ceremoniemuziek. Net zoals bij de Gnawa in Marokko, is het de bedoeling om in een trance te geraken waarbij alle onzuiverheden uit het lichaam gedanst en geshaket worden. Letterlijk de duivel uit je ziel dansen dus.

Desalniettemin wordt bij Ifriqiyya Electrique getracht om aansluiting te vinden bij een publiek dat vooral naar hedendaagse muziek luistert. Vandaar ook de inbreng van elektrische gitaar, bas en allerhande, door de computer gegenereerde klankmanipulaties. Het resultaat is een mix van fieldrecordings met hypnotische, opgewonden en soms spooky sounds. Muzikaal duiken referenties op naar Can (de polyritmiek), maar ook de punk-, avantrock- en undergroundscene (Lydia Lunch) zijn bepalende invloeden voor dit 'Ruwahine' net als industriële noiserock (Nine Inch Nails).

De muziek zelf is een erg fysieke ervaring. Al snel heb je de neiging om je lichaam in beweging te brengen. Zo word je bijvoorbeeld middenin een Bangi-ritueel geworpen.

Het project van de in de punkscene gewortelde gitarist François R. Cambuzat, die fieldrecordings maakt in Turkije, China en Centraal Azië, bassist Gianni Greco (Putan Club) samen met drie Tunesische zangers en musici (Tarek Sultan, Yahia Chouchen, Youssef Ghazala op tabla en tchektchekas), speelt niet op veilig en zoekt nadrukkelijk ongehoord en vooral uitdagend terrein op.

Wie naar muziek luistert om behaagd te worden, zoekt best andere oorden op. Dit 'Ruhawine' is niet bedoeld om luisteraars te pleasen, dan wel om te informeren en te documenteren. Vandaar ook de film en documentaire. In zekere zin gaat het hier dus om het behoud van muzikaal erfgoed dat muziekliefhebbers met een brede smaak zeker gaan appreciëren.

Hoewel de insteek vooral de clash tussen Tunesische trance, postindustriële sounds en elektronica betreft, gaat het album meer over hoe je traditionele "wereldmuziek" kan verrijken zonder die oneer aan te doen. Hoe kan je, op basis van traditionele muziek, werken rond improvisatie en herwerking van composities zonder de roots te verliezen? 'Ruhawine' geeft het antwoord, dat te vinden is halfweg tussen traditie en technologie, op het knooppunt waar je kennismaakt met rauwe emotie. Of zoals Cambuzat het formuleert : "Elevation, sweat, blood, poetry and tears". 

3 juli 2017
Philippe De Cleen