Hooton Tennis Club Big Box Of Chocolates

Heavenly Recordings
Big Box Of Chocolates

Amper een jaar na de verfrissende debuutplaat ‘Highest Point In Cliff Town’ is Hooton Tennis Club al terug met een al even fris van de lever klinkende opvolger.

Dit is voor één keer een album dat je best niet tijdens het fietsen met in-ears beluistert. Niet omdat er geen fijne details in te ontdekken zouden zijn, maar simpelweg omdat het levensgevaarlijk is. De zorgeloze deuntjes leiden je aandacht sowieso al af van het verkeer, maar er zijn ook de fietsbellen en blaffende honden, die plots opduiken tussen de muziek en die je verschrikt de berm insturen. En daar lig je dan met je ‘Big Box Of Chocolates’!

De naam van de plaat, uiteraard ontleend aan de film ‘Forrest Gump’, is goed gekozen. Elk van de twaalf snoepjes bevat een andere vulling en je weet nooit wat je zal krijgen. De ene keer klinkt Hooton Tennis Club als een frisse reïncarnatie van Blur, dan weer als de neefjes van Pavement en regelmatig ook als een eenentwintigsteëeuwse versie van The Beatles ten tijde van ‘Abbey Road’.

En toch lopen er ook een paar rode draden doorheen de plaat die de twaalf songs met elkaar verbinden. Zo zijn de teksten gegarandeerd treffende, spontane en eerlijke snapshots uit het leven van de twee songschrijvers / zangers / gitaristen van de band, Ryan Murphy en James Madden. En altijd sluipt er wel een zekere nostalgie in die hand in hand gaat met laconieke humor.

Dat komt ervan als je je tegelijk laat inspireren door schrijvers als Kurt Vonnegut en Herman Hesse (Growing Concerns), hangjongeren in bootcut jeans (Bootcut Jimmy The G), plaatselijke femmes fatales (Lazers Linda), BBC-presentatrices (Lauren, I’m In Love), ex-flatgenoten (Katy-Anne Bellis) en de woeste natuur in het oosten van Schotland (Bad Dream).

De Sturm und Drang van de eerste jaren is gaan liggen. Sommige nummers zoals Sit Like Ravi komen traag voorbij zoals de ferry op de Mersey, maar andere zoals Lazers Linda en Statue Of The Greatest Woman I Know zijn nog altijd even pittig als de burrito’s in het Mexicaans restaurant in Ellesmere Port, het stadje waar de band vandaan komt. Het resultaat is een frisse indierockplaat die zich perfect laat genieten, terwijl je van je Hot Toddy sipt na een drukke winterse werkdag. Dat je, eens een beetje tipsy, mee gaat brullen, is alleen maar een goed teken, toch?


November 28, 2016
Marc Alenus