Gui Boratto - III
Kompakt Schallplatten
Ben Moens — 1 november 2011
Gui Boratto staat al langer gekend als een echt rastalent. Langzaam maar zeer zeker baant hij zich een weg met de ene topproductie na de andere. Met deze 'III' mag Boratto tot nieuwe koning van de zuiderse laidbacktechno gekroond worden.
Hij laat zich niet opjagen en daardoor kent de plaat veel experimenteerstukjes. De ongeschreven wet van een popsong wordt weggesmeten en strofes, waarin niks noemenswaardigs gebeurt, zijn niet vreemd.
Opener Galuchat is gebaseerd op een dreuntoon als bas en wel vier verschillende melodieën (van piano tot drumgetik), die het eens proberen, de een al wat langer dan de andere. Ook Stems From Hell start met diezelfde onwennigheid.
Gaandeweg besef je wel dat dit allemaal een functie had: alsof hij wou dat het klungelig overkwam om dan vrij genadeloos het tegengestelde in je brein te drillen. Dit berust op een geniale structuur, opgebouwd met druilerige orgelgeluiden die je nergens anders tegenkomt. Het stevige skelet van het ritme beknot de dagdroommogelijkheiden flink.
Hoewel het helemaal zo niet is, heeft de plaat toch een instrumentale bijklank. Een vette gitaarbas en hijgende stemmen duwen de fantasieknop stevig in. Dit is geen soundtrack, dit is niet dansbaar, dit is Boratto. De zomerse feelgoodtechno werd blijkbaar opgeborgen.
Ook The Drill is gemaakt voor de analoge onderwereld. Hier wordt het gitaarlijntje nog een pak ruwer. Flying Practice laat de zon wel nog even schijnen: dit is een eerste hoogtepunt.
Toch blijven we op onze honger naar die zon zitten. The Trap (experimenteel), Soledad en Destination: Education (technocrooner met vrouwlief Villanova) zijn niet de sfeerbrengers waarvoor hij bekend staat. Op enkele heroplevingen, diep in de nummers verborgen, na is dit een waar regenalbum. De herfst is bij deze officieel in het land.
Opener Galuchat is gebaseerd op een dreuntoon als bas en wel vier verschillende melodieën (van piano tot drumgetik), die het eens proberen, de een al wat langer dan de andere. Ook Stems From Hell start met diezelfde onwennigheid.
Gaandeweg besef je wel dat dit allemaal een functie had: alsof hij wou dat het klungelig overkwam om dan vrij genadeloos het tegengestelde in je brein te drillen. Dit berust op een geniale structuur, opgebouwd met druilerige orgelgeluiden die je nergens anders tegenkomt. Het stevige skelet van het ritme beknot de dagdroommogelijkheiden flink.
Hoewel het helemaal zo niet is, heeft de plaat toch een instrumentale bijklank. Een vette gitaarbas en hijgende stemmen duwen de fantasieknop stevig in. Dit is geen soundtrack, dit is niet dansbaar, dit is Boratto. De zomerse feelgoodtechno werd blijkbaar opgeborgen.
Ook The Drill is gemaakt voor de analoge onderwereld. Hier wordt het gitaarlijntje nog een pak ruwer. Flying Practice laat de zon wel nog even schijnen: dit is een eerste hoogtepunt.
Toch blijven we op onze honger naar die zon zitten. The Trap (experimenteel), Soledad en Destination: Education (technocrooner met vrouwlief Villanova) zijn niet de sfeerbrengers waarvoor hij bekend staat. Op enkele heroplevingen, diep in de nummers verborgen, na is dit een waar regenalbum. De herfst is bij deze officieel in het land.
Met Talking Truss bewijst hij dat er dan toch een mooie middenweg is tussen de koelheid van dit album en zijn zuiderse reputatie. Qua genre valt dit het best te omschrijven als een soort trance en voor een keer brengt dat geen slechte connotatie met zich mee.
The Third was de basis voor dit album, vandaar de titel. Verschillende tempowisselingen laten het er als een ware speeltuin uitzien. Een speeltuin in dromenland dan wel want met de belletjesgeluiden is dit de ideale soundtrack voor het slapen gaan.
Het absolute meesterwerk en tevens voorafgaande single, die heel goed onthaald werd, is ongetwijfeld This Is Not The End. De klanken laten wel degelijk voelen dat hij nog heel wat in zijn mars heeft. Monumentaal.
De ups wegen spijtig genoeg niet op tegen de downs, maar toch gunnen we hem nog een kans want het lukte hem wel om ons enkele malen met een glinsterende blik op te doen kijken.