Gazpacho - Missa Atropos

Er zijn geen saaie onderwerpen. Het hangt er alleen vanaf hoe ze verpakt worden. En dat doet het Noorse zestal opnieuw bijzonder fraai. Elk luisterliedje is er één om in te lijsten. Gelukkig staat men veel dichter bij de emotionele oprechtheid van Marillion dan de gezwollen pathetiek van Coldplay. Instrumentaal is er ook een hele vooruitgang geboekt. De texturen zijn beter dan ooit uitgewerkt en doet een beroep op de luisteraar om zijn eigen mentale beelden te construeren.

De uitdaging op deze zesde studioplaat was door het taaie onderwerp groter dan ooit. Een man sluit zichzelf op in een vuurtoren om de finale mis te schrijven voor Atropos, één van de drie Griekse lotsgodinnen. Zij symboliseert de dood en knipt met haar schaar de levensdraad door. ‘Missa Atropos’ leidt ons naar de afgrond van de menselijke ziel, naar de bewust gekozen eenzaamheid. Een beslissing die ook een reflectie is op de onvermijdelijkheid van het lot.

Gazpacho schildert met klank en melodie, ontslaat de muziek van zijn basisdimensie en creëert zo een multizintuiglijke ervaring in een apart universum. Jan-Henrik Ohme is meer dan een Steve Hogarth-kloon en zingt met een hypnotiserende zelfzekerheid. Nieuwe drummer en percussionist Lars Erik Asp is een aanwinst want hij geeft het ritme de stuwende kracht die bij zijn voorganger ontbrak. Het totaalgeluid klinkt organisch en nergens overgeproduceerd; de dikke lappen muziek doemen op als ontzagwekkende fjorden, maar bruisen van vitaliteit.

De Noren hebben sinds ‘Tick Tock’ onderdak bij HWT dat verdeeld wordt door Sony. Mooi van deze reus dat men deze band heeft opgepikt. En Gazpacho bewijst zo dat deze vorm van crossover progrock zich staande kan houden op een ‘major’ label.