Fleet Foxes Helplessness Blues

Sub Pop Records
Helplessness Blues
Stilstaan is achteruitgaan. Het is een adagio dat zowat in elke business als evangelie wordt geponeerd. Maar is er niet veel grote kunst geboren omdat op bepaalde momenten sommige mensen achteromgekeken hebben en in hun voorgangers boeiende voorbeelden hadden gevonden? Voorbeelden waarbij ze naderhand best wel straffe mosterd gehaald hebben? Het is een beetje het verhaal van Fleet Foxes, die op hun alomgeprezen debuut heel erg seventies klonken. En hoe zit dat bij hun opvolger ‘Helplessness blues’?


De Vossen open meteen geruststellend : van bij Montezuma is de herkenning daar : melodieuze nummers met toch voldoende ritme, veel akoestische instrumenten en de leadzanger in een bad van hemelse backgroundvocals en met een hangar vol echo op zijn stem. 

Been there, done that? Jazeker, maar Bep Guardiola - voor wie het niet moest weten, de coach van Barcelona - verandert toch ook niet zomaar zijn winning team. Waarom dus zijn stijl veranderen als die goed is en niet verzandt in uitgemolken clichés? Neen, deze plaat is dus geen doorslag van de vorige. Ze is zelfs merkelijk beter. 

Battery Kinzie drijft op een net niet obsederende percussie waarover Fleet Foxes een heerlijk stemmentapijt weven. The Plains/Bitter Dancer is een soort van suite die zo op gelijk welke CSN&Y-plaat had kunnen staan. 

De vocals van deze roedel vossen klinken bij elke beluistering even fris en hemels. Ondanks de zeer herkenbare stijl, slaagt de groep er toch in om daarbinnen voldoende te variëren. Dat komt omdat de composities sterk zijn en voldoende afwisselend. De mooie ballad Someone You’d Admire doet het grotendeels met enkele stemmen, een gitaar en een subtiel maar zo betoverend crescendo terwijl het titelnummer na een sober begin openbloeit in een sterk ritmische compositie. 

Daarnaast verdient deze plaat ook prijs voor de veelzijdighheid van prachtige arrangementen, die de nummers meekregen. Een pareltje is absoluut Lorelei met een klaterende gitaarbegeleiding die onversneden uit Dylans Obviously 5 believers is overgevlogen.

The Shrine/an argument begint overtuigend : een soort van middeleeuwse dans zoals Art Garfunkel ze graag had in zijn jonge tijd, maar het wordt wel erg uitgesponnen tot een experimentele coda die helaas de aandacht niet kan blijven onderhouden. Maar een meesmuil die daarover struikelt.

‘Helplessness Blues' is niet alleen een flinke stap vooruit, het is bovenal een schitterend werkstuk dat nog lang zal nagloeien.

Fleet Foxes speelt deze zomer zowel op Rock Werchter als Pukkelpop.

May 25, 2011
Frank Tubex