Fields Of Næcluda - Ubuntu
Self-released
Vanuit het hart van de Franse Alpen komt er een drietal dat elementen van pop, rock en atmosferische metal met elkaar combineert. Je kan ze het best omschrijven als een samensmelting van Katatonia, Steven Wilson, Anathema en Riverside. Op het meest recente album ‘Ubuntu’ laat Fields of Næcluda dan ook hun kunnen horen, verspreid over tien songs.
Je zou kunnen stellen dat we aan de zachte kant van het progspectrum terechtgekomen zijn, al is dat in het begin zeker niet het geval. ‘Ubuntu’ opent namelijk stevig met Endless Fugue en meteen komt de referentie Steven Wilson / Porcupine Tree naar boven. Het is een knappe song, die ook onmiddellijk een knappe mix laat horen. Dit smaakt naar meer. Maar voor Dream On wordt een aantal versnellingen teruggeschakeld en ook Circles is rustiger en meer ingetogen. Als dan ook Leaves To The Wind van het rustige kaliber is, begint de verveling stilaan toe te slaan. Uiteraard is dat de aard van het beestje, maar qua tracklist had hier gerust al iets stevigers mogen staan, kwestie van de luisteraar niet te laten indommelen.
Nee, qua stevigheid moeten we wachten tot song nummer zeven, Aegis, al was het wel het wachten waard. Deze track begint aanvankelijk nog rustig, maar je voelt al vanaf het begin dat er iets zit te broeden, mede dankzij een heerlijke baspartij. Na vierenhalve minuut is het dan zover. Een Pink Floyd-iaanse gitaar met delay-effect, rustige akkoorden door bas en drums, gevolgd door een bijzonder knap geschreven staccatostuk dat over de gitaardelay doorspeelt. Meesterlijk! Dit is de song die je telkens opnieuw zal opzetten. Alle akkoorden zitten juist, net als de sfeer en de techniciteit. Zoals gezegd: dit is exact waarop we zaten te wachten.
Ook opvolger Inner Demons begint heel erg stevig met de ruigste vocalen van het album. Alleen is er iets waar ook een band als Leprous de laatste jaren onder lijdt: de zanglijn gaat tot vervelens toe de hoogte in. Jammer genoeg is dat bij Fields Of Næcluda ook het geval. De meeste vocalen zijn goed en gebalanceerd genoeg, maar er zijn evenveel momenten waar die te veel de aandacht opeisen en je de rest doen vergeten. Dat maakt van Inner Demons bijna eerder een song die je skipt dan dat je hem tot het einde beluistert, ondanks de zware riffs en het zeer coole einde. Want ook bij Anamorphosis moet je je eerst doorheen vier minuten kopstem worstele, alvorens je beloond wordt met een prachtig hypnotiserend stuk in het tweede deel van de song. De drummer verdient hier een extra vermelding omwille van de manier waarmee hij omspringt met de zeven-vierde maatsoort. Wiskunde voor gevorderden, zeg maar.
Laten we duidelijk zijn, ‘Ubuntu’ is binnen het genre een zeer knappe verwezenlijking. Voor de progmetalfans zal het misschien iets te braaf klinken, terwijl het voor de progrockfans net iets te zwaar is. Toch de moeite waard om eens te beluisteren.