Elza Soares End Of The World Remixes

Mais Um Discos
End Of The World Remixes

Braziliaanse sambadiva bij uitstek Elza Soares is negenenzeventig jaar oud. Onlangs verscheen van haar 'A Mulher Do Fim Do Mundo', dat haar terecht veel erkenning en waardering opleverde. Nu wordt dat album heruitgebracht, voorzien van een extra schijfje vol spetterende remixes.

Elza Soares bewijst dat je nog echt ontdekkingen kan doen; dat je nog oprecht verrast kan worden door steengoede, dansbare muziek; en dat zonder torenhoge, commerciële budgetten. Het siert haar. Ze is een voorvechtster van vrouwenrechten en komt op voor het behoud van de Afro-Braziliaanse muziekcultuur; muziek die in onze contreien al te vaak geklasseerd wordt onder de noemer "wereldmuziek".

Terwijl het gewoon muziek is die recht uit 'Planet Hunger' komt. Het rauwe en levensechte is dan ook het meest uitgesproken kenmerk van Soares. Geruggesteund door een pracht van een muzikant als Caetano Veloso, één van Brazilië's meest bekende, muzikale exportproducten, zocht Soares heil in de muziek.

Met haar door het leven getekende teksten en dito sounds, slaagde ze erin om de wereld te verbazen. 'A Woman At The End Of The World' bewees dat Soares tussen de puinhopen, de chaos en het altijd drukke stadsleven in de van armoede vergeven dorpjes een muzikale vuist kon maken. Samen met Braziliaanse muzikanten uit de avant-gardescene maakte ze een album dat grote indruk naliet.

Nu is er een nieuwe uitgave die zowel het oorspronkelijke album als een remixalbum bevat. Grote namen in de muziekbusiness (Gilles Peterson, Laraaji, Nidia Minaj, Simbad en DJ Marfox) werkten hieraan mee. De tijd was er ook rijp voor. De remixers zorgen voor een nieuwe en frisse insteek op het oorspronkelijke materiaal en doen hun uiterste best om de oorspronkelijke feel intact te houden en tezelfdertijd nieuwe wegen op te zoeken.

De Laraaji-remix van Coraçao Da Mar geeft gelijk een nieuwe insteek. Het origineel blijft behouden, maar krijgt extra gelaagdheid. Hetzelfde geldt voor Omulu, die de naar Manu Chao hintende, carnavaleske titeltrack onder handen neemt. Opvallend is dat de remixers van dienst met veel eerbied en respect tewerk gaan. Tegelijk zorgen zij er ook voor dat het feestgehalte groter is dan voordien.

Dat leidt tot een bizar contrast. Het is feestelijke, dansbare muziek die veeleer hoort bij de viering van het leven. Anderzijds zijn de teksten zo rauw en aan het leven ontsproten. Geen enkel taboe blijft onbesproken. Wat dacht je bijvoorbeeld van Pra Fuder ('To Fuck'), Luz Vermelha ('Red Light') of Maria Da Vila Matilde, een ode aan de Braziliaanse activiste die huiselijk geweld aan de kaak stelt.

Kiko Dinucci's herwerking van Luz Vermelha draagt onze voorkeur weg omdat die de song naar nieuw terrein brengt en iets nieuws bijdraagt; Elza Soares op een bedje van chemical beats.

De remixers hebben in elk geval oog voor de radiovriendelijkheid. Het zijn creatieve herwerkingen van oorspronkelijk materiaal. Niet elke remix is even geslaagd, maar als geheel levert dit een boeiend verhaal op. 


12 augustus 2017
Philippe De Cleen