Eels Blinking Lights and Other Revelations

Vagrant Records
Blinking Lights and Other Revelations
2005 lijkt wel het jaar van het dubbelalbum te worden. Zowel de Foo Fighters als Ryan Adams hebben onlangs een dubbele plaat uitgebracht, en Bright Eyes en System of a Down doen de truc met de twee afzonderlijke albums n ook Eels springt vlotjes mee op deze trend.
Nochtans werden dubbele albums in het verleden niet altijd even positief onthaald, en zijn zelfs groepen als The Smashing Pumpkins gestruikeld over groots opgevatte dubbelalbums. Benieuwd of Eels er wel in geslaagd is 33 nummers te boeien


Al sinds het debuut Beautiful Freak is het cynisme en de zelfspot waarmee frontman E (alias voor Mark Everett) zijn teksten overgiet ht handelsmerk van Eels. Ook deze keer slaagt hij erin om er keer op keer pal op te zitten. Hij zweemt van melancholie en weemoed (in onder andere In the Yard, Behind the Church) over zelfspot(Trouble with Dreams) of de prachtige ballad Ugly Love) naar bijtend sarcasme (Old Shit/New Shit), en geeft daarbij niet alleen zijn familie, maar ook zichzelf regelmatig een stevige veeg uit de pan. If you let me down its alright/at least that leaves something for me klinkt het in Trouble with Dreams, slechts zelden hebben we iemand zo over een gebroken relatie horen zingen

Echter, regelmatig weet Blinking Lights ons ook te verrassen. Zo is Going Fetal zowaar een uiterst dansbare Eels-track, waaraan niemand minder dan Tom Waits zijn diepe en barse stem heeft geleend. Het is echter het tweede schijfje dat een aantal bitterzoete, maar prachtige songs bevat. Im Going To Stop Pretending That I Didnt Break Your Heart is naast d songtitel van 2005 ook een regelrechte slag in het gezicht, waarin Everett zich blootgeeft zoals nog nooit tevoren, en ook Sweet Lil Thing en het eerder vernoemde Ugly Love behoren tot het beste dat Eels ooit voortgebracht heeft.

Laat ons duidelijk zijn: Blinking Lights and Other Revelations kan perfect wedijveren met Elektro-Shock Blues, en is werkelijk een prachtplaat geworden. Enig minpuntje zijn de talloze instrumentals, die eerder lijken toegevoegd om toch maar twee volle cds te krijgen, dan dat ze een zekere meerwaarde aan het geheel bijbrengen (een enkele uitzondering als Dusk: A Peach in the Orchard niet te na gelaten). Dit is echter maar een kleine smet op een voor de rest voortreffelijk blazoen. Eindelijk een dubbelalbum dat wl blijft boeien!

November 8, 2008
Dieter Vandeweyer