Crystal Antlers - Tentacles
Touch And Go Records
Fabian Desmicht — 13 april 2009
Op vijftig jaar tijd heeft de rockmuziek zijn tentakels uitgespreid in de meest uiteenlopende richtingen. Bands die een aantal van die takken samenvlechten en er een eigen kleur aan geven, duwen de muziek meer dan ooit naar spannende en caleidoscopische oorden. The Mars Volta, Animal Collective, MGMT,… noem maar op. Ook Crystal Antlers hoort in dat rijtje thuis. Hun eigenzinnige mozaïek van psychedelica, punk en noise bewijst dat anno 2009 werkelijk niets te gek is om los te lopen.
‘Tentacles’ is de eerste volwaardige plaat van de Californische band. Bij het beluisteren van hun EP – droogweg ‘EP’ getiteld en uitgebracht in februari 2008 – spitsten wij reeds onze oren. Na talloze luisterbeurten ontvouwde de lawaaierige geluidsbrij zich langzaam maar zeker tot een schitterende verzameling rocknummers vol sterke melodieën en dramatische wendingen, kwaliteiten die we ook op ‘Tentacles’ terugvinden.
De sound van Crystal Antlers wordt bepaald door het sixtiesorgeltje van Victor Rodriguez, de apocalyptische zang van Jonny Bell, de ritmische fond van drummersduo Kevin Stuart en Damian Edwards en schurende gitaren van Errol Davis en Andrew King. Heel wat nummers beginnen in medias res, waarbij de band na een ultrakorte intro invalt – of aanvalt, zo je wil. Zo hebben nummers als Dust en Tentacles het genadeloos gemunt op uw trommelvliezen.
Aan de andere kant is er ook ruimte voor experiment van een heel ander allooi. Andrew – waarvoor de band een sjieke videoclip opnam – walst soulvol uit de boxen. Bells stem smacht alsof hij in het aanschijn van de dood om genade smeekt. De extase van de hardere songs vindt een melancholisch tegenwicht in Swollen Sky, een nummer dat drijft op een huilende gitaarmelodie.
Memorized en Glacier verhullen grandioze orgelpartijen en behoren melodisch gezien tot het sterkste wat Crystal Antlers te bieden heeft. Op deze nummers etaleert Bell subtiel, maar zeer effectief zijn kunsten als trombonist. Tijdens een zeer genietbaar freejazz-interludium op het afsluitende Several Tongues gaat hij zelfs als een wildeman tekeer op zijn sax.
Het belachelijk korte, experimentele Foot Of The Mountain is het enige verwaarloosbare nummer van de plaat, maar we kunnen het Crystal Antlers moeilijk kwalijk nemen. ‘Tentacles’ is fantastisch, afwisselend en uniek van de eerste tot de laatste orgeltoon. De elektrische energie die van de nummers afstraalt, echoot die van The Who in zijn hoogdagen. Met ‘Tentacles’ heeft Crystal Antlers ons definitief overtuigd. We kijken nu al met evenveel spanning als vertrouwen uit naar hun volgende meesterzet.