Coldplay - Mylo Xyloto
Parlophone
Bjorn Borgt — 23 oktober 2011
Groot, groter, grootst, Coldplay. Met ‘Mylo Xyloto’ klinkt de band rond Chris Martin ambitieuzer en weidser dan ooit. Coldplay reikt met zijn sound naar de hemel, maar schroeit zich daar wel enkele keren aan de zon.
Een bekentenis: wij zijn fan van Coldplay. Het optreden in het Sportpaleis na de release van ‘Viva La Vida And Death And All His Friends’ was ondanks de in het begin wat sputterende klank een geweldig totaalspektakel. Chris Martin charmeerde als zanger en als uiterst toffe pee. ‘Viva La Vida…’ vonden we toen weliswaar wat te zweverig en groots klinken, maar live werkte dat wonderwel.
Voor ‘Mylo Xyloto’ deed Coldplay opnieuw een beroep op producer Brian Eno. De breed uitwaaierende sound is dan ook behouden. Alleen klinkt het grootse nu soms grotesk.
De eerste single Every Teardrop Is A Waterfall was al een veeg teken. Een intro die gebaseerd lijkt op een mislukte demo van Regi, en wat volgt klasseren we graag onder de noemer 'rommelig'. Ook Princess Of China (met Rihanna) is in hetzelfde bedje ziek.
Dan zijn er nog Hurts Like Heaven en Don’t Let It Break Your Heart, die flirten met de dunne lijn tussen bombast en emotie, maar waar het dubbeltje uiteindelijk nét aan de goede kant valt. Met dank aan - vooral - gitarist Jonny Buckland, want tussen al dat synthesizergeweld houdt hij met enkele fraaie riffs het Coldplay-huis staande.
Slechts één uptemposong kan ons echt bekoren: Charlie Brown. Het nummer trekt de lijn van de goeie songs op ‘Viva La Vida...’ door, en heeft een hoog dans- en meebrulgehalte.
Verder is ‘Mylo Xyloto’ doorspekt met korte interludia en rustpunten. Gelukkig maar. Zeker als ze van de kwaliteit van het ingetogen Us Against The World zijn. Vintage de beste Coldplay, dus die van de eerste twee platen ‘Parachutes’ en ‘A Rush Of Blood To The Head’. Ook U.F.O. en Up In Flames zijn zulke kleine, eenvoudige liedjes, en daarin komt ook de stem van Chris Martin het best tot zijn recht.
Coldplay probeert andere muzikale horizonten te verkennen op ‘Mylo Xyloto’. De popgroep laat zich daarbij inspireren door Peter Allen (Every Teardrop Is A Waterfall), Roxette (Paradise) en Leonard Cohen (Up With The Birds). De band lijkt daarbij het motto ‘citius, altius, fortius’ in zijn muziek hoog in het vaandel te dragen. Maar de Britten blijven toch vooral op hun best als ze het bescheiden houden.
Elke onbekende band die met deze ‘Mylo Xyloto’ komt aandraven, zou de hemel ingeschreven worden. Maar voor een superband als Coldplay is dit onvoldoende.
Voor ‘Mylo Xyloto’ deed Coldplay opnieuw een beroep op producer Brian Eno. De breed uitwaaierende sound is dan ook behouden. Alleen klinkt het grootse nu soms grotesk.
De eerste single Every Teardrop Is A Waterfall was al een veeg teken. Een intro die gebaseerd lijkt op een mislukte demo van Regi, en wat volgt klasseren we graag onder de noemer 'rommelig'. Ook Princess Of China (met Rihanna) is in hetzelfde bedje ziek.
Dan zijn er nog Hurts Like Heaven en Don’t Let It Break Your Heart, die flirten met de dunne lijn tussen bombast en emotie, maar waar het dubbeltje uiteindelijk nét aan de goede kant valt. Met dank aan - vooral - gitarist Jonny Buckland, want tussen al dat synthesizergeweld houdt hij met enkele fraaie riffs het Coldplay-huis staande.
Slechts één uptemposong kan ons echt bekoren: Charlie Brown. Het nummer trekt de lijn van de goeie songs op ‘Viva La Vida...’ door, en heeft een hoog dans- en meebrulgehalte.
Verder is ‘Mylo Xyloto’ doorspekt met korte interludia en rustpunten. Gelukkig maar. Zeker als ze van de kwaliteit van het ingetogen Us Against The World zijn. Vintage de beste Coldplay, dus die van de eerste twee platen ‘Parachutes’ en ‘A Rush Of Blood To The Head’. Ook U.F.O. en Up In Flames zijn zulke kleine, eenvoudige liedjes, en daarin komt ook de stem van Chris Martin het best tot zijn recht.
Coldplay probeert andere muzikale horizonten te verkennen op ‘Mylo Xyloto’. De popgroep laat zich daarbij inspireren door Peter Allen (Every Teardrop Is A Waterfall), Roxette (Paradise) en Leonard Cohen (Up With The Birds). De band lijkt daarbij het motto ‘citius, altius, fortius’ in zijn muziek hoog in het vaandel te dragen. Maar de Britten blijven toch vooral op hun best als ze het bescheiden houden.
Elke onbekende band die met deze ‘Mylo Xyloto’ komt aandraven, zou de hemel ingeschreven worden. Maar voor een superband als Coldplay is dit onvoldoende.
Coldplay speelt op 18 december in een uitverkocht Sportpaleis.