Claw Boys Claw - Pajama Day
Pias Records
Kevin Vergauwen — 3 januari 2013
Bijna beschikte Claw Boys Claw over hun eigen ‘Chinese Democracy’. Liefst acht jaar lang kondigde Peter Te Bos de komst van dit album aan. In de wetenschap dat ze voor de opnames van debuutalbum ‘Shocking Shades Of Claw Boys Claw’ in 1984 slechts enkele uren nodig hadden, kunnen we niet anders dan besluiten dat de ouderdom hen parten begint te spelen. Te Bos is ondertussen dan ook de zevenenvijftig gepasseerd, hetgeen uiteraard niet wil zeggen dat de boys geen aangrijpende moerasrock (zoals ze dat zelf omschrijven) meer kunnen maken.
Maar liefst twintig jaar na hun glorieperiode waar loeiharde en anarchistische garagepunk het visitekaartje van dit collectief was en zo’n elf jaar na hun laatste worp ‘Will-O-The-Wisp’ komt ‘Pajama Day’ er dan uiteindelijk toch. Meer nog, de band heeft ondertussen ook de weg naar het podium weer gevonden. Iets wat we alleen maar kunnen toejuichen.
Op enkele uitzonderingen na zijn we nooit echt wild geweest van wat onze noorderburen op muzikaal gebied te bieden hadden. Claw Boys Claw echter kreeg steeds een prominent plaatsje in onze cd-kast. Van het ruwere beginwerk als ‘With Love From The Boys’ en ‘Crack My Nut’ waar The Stooges en Gun Club nooit ver weg waren tot diepgaande en duistere maar geniale meesterwerkjes als ‘Sugar’ en ‘Nipple’. Altijd wisten de heren te beklijven.
Ook op dit plaatje is het niet anders. De nasale stem van Te Bos over de prachtige melodielijnen van gitarist John Cameron (beiden strijders van het eerste uur) hebben nauwelijks aan kwaliteit ingeboet. Alsof ze nooit weg geweest zijn opent I Am The Sea met een uiterst tegendraadse gitaarlijn en een pianopartij om “u” tegen te zeggen. Bovendien wordt het op de voet gevolgd door de donkere blues van Halibut, één van de zestig songs die werden klaargestoomd voor dit plaatje en – gelukkig – de eindstreep wél haalde.
Er volgt nog meer fraais. In de voetsporen van The Triffids en Nick Cave weerklinkt het breekbare Toscamoon en het slepende, onderhuidse Sleepwalking. Neen, deze heren zijn het klappen van de zweep lang niet verleerd en weten nog perfect hoe een sleazy a-typisch rock-‘n-roll nummer moet klinken. Julie’s Name en Yellow Car passen perfect binnen deze definitie. Groovy maar haakse gitaarpartijen, sobere doch duistere basriffs en de onontbeerlijke baritonstem vormen nog steeds hét handelsmerk van deze bende.
Er volgt nog meer fraais. In de voetsporen van The Triffids en Nick Cave weerklinkt het breekbare Toscamoon en het slepende, onderhuidse Sleepwalking. Neen, deze heren zijn het klappen van de zweep lang niet verleerd en weten nog perfect hoe een sleazy a-typisch rock-‘n-roll nummer moet klinken. Julie’s Name en Yellow Car passen perfect binnen deze definitie. Groovy maar haakse gitaarpartijen, sobere doch duistere basriffs en de onontbeerlijke baritonstem vormen nog steeds hét handelsmerk van deze bende.
Pajama Day is een Amerikaanse gewoonte waar iedereen wordt uitgenodigd om in pyjama naar school of werk te gaan. De kerngedachte achter dit fenomeen is mensen wakker schudden en de dagelijkse sleur doorbreken. Iets wat Claw Boys Claw met deze plaat vermoedelijk ook beoogt. Wat ons betreft, zijn ze geslaagd in hun opzet, al heeft dit schijfje meer dan één luisterbeurt nodig om volledig door te dringen. Bij voorkeur te nuttigen laat op de avond in (jawel) pyjama op de bank voor het haardvuur, vergezeld van een goed glas single malt. Cheers!