Butsenzeller - Natt
Eigen beheer
Hannes Dedeurwaerder — 10 januari 2009
Hoe de muziek van Butsenzeller te omschrijven? Laat ons een poging doen. Het klinkt alsof alle attracties op de Antwerpse Sinksenfoor tot leven zijn gekomen, zich eerst een oog hebben uit gezopen en elkaar vervolgens te lijf zijn gegaan. En voor wie zou twijfelen: dit is als een compliment bedoeld.
"Een mix van ambient, pop, abstract illectronix, dansbare grooves, jazzy ondertonen en digitale hardcore met een rock attitude." Zo omschrijft Butsenzeller het zelf in zijn bio. Beter dan onze omschrijving? Laat het ons erop houden dat je het in beide gevallen gehoord moet hebben om je er iets bij voor te stellen.
Hoe omslachtig ook, Butsenzellers overdaad schaadt geenszins. Het eenmansgezelschap, een “veertigjarige Antwerpse jongeman”, houdt het allemaal onder controle en giet de brij in prettig gestoorde, zij het wat lastig te categoriseren nummers. Het gevolg? Op ‘Natt’ val je van de ene verrassing in de andere en verveling is er niet bij.
De plaat is een muzikale belevenis die je doet vallen, opstaan en vooral lachen. Maar het zit ook verdomd knap in elkaar. Neem nu het volledig van de pot gerukte nummer Stay: een dravende beat met daaroverheen een vervormde stem die god-weet-wat zingt, bliepjes, kreuntjes en zelfs een fluitend vogeltje. Het is absolute waanzin, maar het werkt wonderwel.
Muted drijft dan weer op een pianoriedel waar Tori Amos ongetwijfeld een pink of zelfs meer voor veil zou hebben. En Sharp zou dan weer perfect passen op de soundtrack van Mission: Impossible, gesteld dat die door de jonge David Cronenberg was geregisseerd.
Als we dan toch een minpuntje moeten aangeven, en gesteld dat het er één ís, dan is het wel het feit dat het muziek is die je moeilijk ergens kan onderbrengen. Dansbaar is het niet, luistermuziek kan je ’t bezwaarlijk noemen, radiovoer is het evenmin en als achtergrondgeluid maak je je gezelschap er ongetwijfeld horendol mee. Maar in de categorie ‘onbestemd en weird’ behoort het wat ons betreft tot de absolute top. Gelieve dus vooral zelf uw conclusies te trekken.
Hoe omslachtig ook, Butsenzellers overdaad schaadt geenszins. Het eenmansgezelschap, een “veertigjarige Antwerpse jongeman”, houdt het allemaal onder controle en giet de brij in prettig gestoorde, zij het wat lastig te categoriseren nummers. Het gevolg? Op ‘Natt’ val je van de ene verrassing in de andere en verveling is er niet bij.
De plaat is een muzikale belevenis die je doet vallen, opstaan en vooral lachen. Maar het zit ook verdomd knap in elkaar. Neem nu het volledig van de pot gerukte nummer Stay: een dravende beat met daaroverheen een vervormde stem die god-weet-wat zingt, bliepjes, kreuntjes en zelfs een fluitend vogeltje. Het is absolute waanzin, maar het werkt wonderwel.
Muted drijft dan weer op een pianoriedel waar Tori Amos ongetwijfeld een pink of zelfs meer voor veil zou hebben. En Sharp zou dan weer perfect passen op de soundtrack van Mission: Impossible, gesteld dat die door de jonge David Cronenberg was geregisseerd.
Als we dan toch een minpuntje moeten aangeven, en gesteld dat het er één ís, dan is het wel het feit dat het muziek is die je moeilijk ergens kan onderbrengen. Dansbaar is het niet, luistermuziek kan je ’t bezwaarlijk noemen, radiovoer is het evenmin en als achtergrondgeluid maak je je gezelschap er ongetwijfeld horendol mee. Maar in de categorie ‘onbestemd en weird’ behoort het wat ons betreft tot de absolute top. Gelieve dus vooral zelf uw conclusies te trekken.