Blitzen Trapper - American Goldwing
Sub Pop Records
Patrick Van Gestel — 14 november 2011
Niet alle songs op ‘American Goldwing’ lijken bij de helm op de hoes te passen. Vaak past een cowboyhoed heel wat beter bij de muziek. Vandaar ook dat, als je de inlay open plooit, de man met de helm op een paard blijkt te zitten. Of hoe de vlag uiteindelijk toch de lading dekt.
Aan ‘Destroyer Of The Void’ werkte Blitzen Trapper ruim twee jaar. Deze ‘American Goldwing’ werd in enkele maanden ingeblikt, vooral omdat zanger-gitarist Eric Earley het grootste deel van het werk voor zijn rekening nam. Nochtans is dit geen veredelde soloplaat. Earleys stempel op de band is altijd al behoorlijk groot geweest en dat is nu niet anders.
Ook nu ademen de gitaren die seventies sound die Blitzen Trapper zo eigen is. Your Crying Eyes mag dan beginnen met een volksdans op de maat van een mondharmonica, het zijn de gitaren die na een halve minuut de song echt op dreef laten komen. De mondharmonica blijft op de achtergrond aanwezig.
Het is met diezelfde, gruizige gitaren dat de plaat ook geopend wordt. Might Find It Cheap is een nummer dat je meteen bij de lurven pakt. Eenvoudig en bijzonder efficiënt. Blitzen Trapper zoals ze horen te klinken. Op deze plaat werd duidelijk de voorkeur gegeven aan spontaneïteit in vergelijking met de meer uitgewerkte liedjes op ‘Destroyer Of The Void’.
Voor Love The Way You Walk Away wordt de helm dan toch verruild voor de cowboyhoed. De banjo komt boven en de lapsteel krijgt ook zijn aandeel. Datzelfde americanagevoel gaat uit van My Home Town en bij Girl In A Coat kruipt de band helemaal in zijn schulp en krijgt de piano de hoofdrol toebedeeld. Die piano neemt het trouwens helemaal over in Astronaut. Dat refrein, zo typisch Blitzen Trapper met de mooi uitgewerkte samenzang, sleurt je de song binnen.
Met het titelnummer wordt opnieuw wat snelheid opgepikt. Niet dat er meteen de beuk wordt ingezet, maar de bas houdt ons in elk geval op het puntje van de stoel. Op één of andere manier weet Earley steeds de juiste snaar te raken om een song in de juiste plooi te doen vallen.
Pas met Street Fighting Sun komt de band weer helemaal op temperatuur, worden de gitaren weer roodgloeiend gestookt en laat je je meeslepen door boeiende seventies riffs.
Voor je het weet, ben je bij het laatste nummer en ga je ook meteen op zoek naar de repeatknop. ‘Destroyer Of The Void’ was waarschijnlijk een hoogtepunt in de carrière van Blitzen Trapper, maar deze hapklare songs zijn evengoed de moeite waard.