Black Label Society - Engines Of Demolition

Spinefarm Records

Black Label Society is de band achter Zakk Wylde, voor velen vooral bekend als gitarist van Ozzy Osbourne, van wiens band hij van eind jaren tachtig tot eind tweeduizend vast lid was en met wie hij meerdere albums heeft opgenomen, waarvan 'No More Tears' het bekendste is. In 2022 nam hij ook nog de plek van Dimebag Darrell in tijdens de reünietour van Pantera. Maar daarnaast heeft hij dus ook nog een eigen band.

'Engines Of Demolition' is het twaalfde studio album alweer van de band met op gitaar, piano en ook zang Zakk Wylde. Met Jeff Fabb aan de drums, John DeServio op bas en Dario Lorina op gitaar vormt hij een kwartet ruige langharige mannen. 

Opener Name In Blood begint met een fingerpickingintro, hetgeen daarna overgaat in het soort zware riff waarvan we Wylde kennen. Deze zware riffs blijven het hele album lang aanhouden. Ook Gatherer of Souls begint ermee, een diepe main riff met een rockrefrein tussendoor. Een Wylde-song is natuurlijk niet compleet zonder solo. Een dubbele solo in dit geval. 

Op zijn vorige albums hebben we vaker inspiratie uit de blues terugggehoord. Dat is ook het geval in The Hand Of Tomorrows Grave. Een rustige bluesy riff met genoeg distortion om toch als metal over te komen zorgt voor een krachtige basis. Better Days & Wiser Times is dan weer een op piano leunende ballade. Even terugschakelen na de rauwe gitaren, maar met Zakks verweerde stem erover tikt dit lekker aan. Broken And Blind start ook met een rustige bluesriff, die vervolgens overgenomen wordt door het vertrouwde gitaargebrul. De riffs zelf blijven steady en niet te uitdagend, maar toch in balans met de solo's, die aan het eind tevorschijn komen. In Above & Below wisselen, zoals de titel al aangeeft, heavy en rustige stukken elkaar af, waardoor je het hele album lang door verschillende emoties overmand wordt. 

In Back To Me wordt een akoestische gitaar tevoorschijn gehaald voor nog een rustige, emotionele track. Dit biedt toch een andere kijk op de ruige mannen van deze band: achter de lange haren, baarden en tattoos zit toch de nodige diepgang verstopt. Het is een pracht van een track op een album gevuld met brute gitaren. Die worden hierna weer bovengehaald in Lord Humungus, geïnspireerd op het karakter van de Mad Max-film. Check vooral de videoclip met de band, vermomd als sumoworstelaars met maskers. Naast de rustige gitaarstukken word in The Stranger het tempo flink opgevoerd. Omdat het eind van het album nadert, gooien ze nog een laatste keer wat hout op het vuur. 

Zakk Wylde heeft een groot deel van zijn carrière te danken aan Ozzy, die hem als twintiger onder de vleugel heeft genomen voor zijn soloproject. Jammer genoeg heeft Ozzy ons vorig jaar verlaten en vele bands en artiesten hebben hem al eer bewezen op het podium. Wylde schreef daarvoor Ozzy's Song, dat als afsluiter van het album fungeert. Tijdens de komende tour zullen er bij dit nummer ongetwijfeld de nodige tranen vloeien. Ook wij beseffen bij het horen van deze song dat deze grootheid van de rockmuziek niet meer onder ons is.

Black Label Society is opnieuw goed voor een flink album met veel gitaargeweld, maar ook de nodige diversiteit.