Bill Janovitz Up Here

Spinart records
Up Here
Bill Janovitz is de frontman van het invloedrijke, onstuimige en lekker rockende Buffalo Tom. Met "Up Here" legt hij zijn solo-ei. Een ingetogen, folky en voor ons te vaak zagerige plaat.

Hoe leg je dat uit? Bill Janovitz laat je je ouder voelen dan je bent, zou willen of denken te zijn. Dat gevoel geeft hij ons vooral in zijn stem mee. Zijn stem die ons constant aan 'The boss'-Springsteen doet denken, daar willen wij nu net niet van houden, en steeds vreemd getergd en ietsje te levenswijs overkomt. Toch schrijven alle recensies op redelijk 'wow' en 'hoezee'-niveau over "Up Here". We leggen dus toch eerst even onze onmiddellijke afkeer en kwaaie oren in een laatje en luisteren nogmaals... n nogmaals, aandachtiger dan ooit.

Dan proberen we zo goed mogelijk naar de muziek te luisteren. Het spacy georgel in Atlantic is mooi en Janovitz legt telkens weer een andere gitaar in zijn armen, wat zeker voor liefhebbers van puur gesnaar een warm geschenk moet zijn. Overal doet die akoestische vriend het goed, soms met een sobere piano erbij. Hij lijkt ook in het booklet van de cd heel veel liefde verborgen te houden, met telkens uitleg bij zijn songs en vaak wie met hem zong en meespeelde. Op Half A Heart converseert hij met Chris Toppin, een dame die hij nauw aan het hart houdt. Jammer genoeg klinkt haar stem ons flets in de oren met soms even weinig joie de vivre als Janovitz zelf. Maar hij kan niet zo lusteloos en suf zijn, dat weten we! Zijn teksten & verhalen (zijn dochtertje, bruiloftsnummer, ode aan de troubadour, Goodnight Wherever You Are) bruisen, zijn muziek is emotioneel gepakt en gezakt. Enkel die stem werkt op ons als die van bijvoorbeeld Nick Cave of Alanis Morrissette, we vinden het echt gezaag. Geef ons maar Tom Waits, Ed Harcourt, Flip Kowlier, Compay Segundo, Ibrahim Ferrer, Tricky... Elk zijn eigen ding.

Een hele vreemde cd, al houden we van de muziek. Maar hier kan je die niet loskoppelen van een stem die ons echt niet past. Stom en jammer; een bizarre ervaring. Maar goed, ik ben zeker dat er familieleden van 40 en meer zijn die hier heel blij mee zullen zijn. Zoniet, dan is het toch cht slecht, en dat kunnen we ook moeilijk geloven.

November 8, 2008
Tineke Codron