Berang - Does It Ever Get Better?

Berang

De tijd dat er meer leven was op de maan dan in de Mechelse muziekscene, ligt al lang achter ons. Dat onderstreept Berang nog eens dubbel en dik met zijn uitstekende tweede langspeelplaat.

Achter Berang gaat Mechelaar Bert Janssens schuil. Misschien kent u hem al van Ellis Mane, de band rond de Gentse singer-songwriter Elisa De Pauw, waar hij ook gitaar speelt. Maar tezelfdertijd rijdt Janssens ook voor eigen rekening, en als Berang brengt hij nu een tweede album uit. ‘Does It Ever Get Better?’ is de opvolger van het drie jaar geleden verschenen ‘Eternal Friend’; een meer dan geslaagd debuut, maar eerlijk gezegd vinden we deze nieuwe plaat nóg beter.

Dat ligt misschien ook wel aan de tijd waarin we nu leven, een tijd waarin verdeeldheid zaaien zowat overal een nationale sport lijkt te zijn geworden. Ook Bert Janssens ligt ervan wakker, maar toch weigert hij zich zomaar neer te leggen bij die gang van zaken. Met ‘Does It Ever Get Better?’ – de langspeler als geheel, en de titeltrack in het bijzonder - wil hij iedereen die het dezer dagen allemaal niet zo goed meer weet en geregeld een stomp in zijn maag voelt bij het lezen van de krant, dan ook een hart onder de riem steken.

Zijn boodschap: blijft warmte vinden in je naaste omgeving, en ga ervan uit dat alles uiteindelijk toch nog goedkomt. Of zoals hij het zelf treffend verwoordt in You’ll Be Alright: “Hope is not a belief / Hope is not a state of mind / Just a conclusion / You’ll be alright…” Zit Berang dan in een soort van ontkenningsfase? Is hij hopeloos naïef, of een dagdromer die de ogen sluit voor slecht nieuws? Allerminst, maar hij heeft óók oog voor de goede dingen, voor kleine gebaren die vaak een groot verschil maken.

De plaat werd afgelopen zomer opgenomen in eigen stad, in de Motormusic Recording Studios, met Chiaran Verheyden (zie ook : Hippotraktor) aan de knoppen, en met bassist Maarten Iterbeke (Simon Le Ma, Ellis Mane, Freddie & The Fabs, Coyote Melon) en drummer David Van den Bosch (Shubil, SPLINTR, Radio Tennessee, LeFrique) als steun bij de stevigere nummers. Drie singles gingen de voorbije twee maanden vooraf aan dit album, en wie ze oppikte, kreeg meteen al een heel mooi beeld van waar Berang naartoe wilde met deze plaat.

Met Specific Ways Of Being en Does It Ever Get Better? kregen we namelijk twee heerlijke lappen aanstekelijke en melodieuze poppunk-meets-janglepop geserveerd, terwijl het enig mooie Safe And Satisfied duidelijk maakte dat er op het nieuwe album ook nog plaats zou zijn voor sobere, pakkende folksongs. Nu de hele plaat is verschenen, is ook duidelijk dat Berang met die drie singles zijn beste kruit nog niet had verschoten, want de zeven andere tracks moeten daar allerminst voor onderdoen.

Minstens even belangrijk als een catchy, wervende single, is een goeie opener: in dat opzicht is The Least Fortunate Timeline hier de juiste song op de juiste plaats. Specific Ways Of Being en Valère maken de vliegende start met deze uptempo punkpop/rammelrock-tiercé helemaal vol, waarna even gas wordt teruggenomen met het prachtige, haast lieflijke Don’t Keep Your Soul So Close, en met het eerder genoemde You’ll Be Alright.

You’ll Be Alright en titeltrack Does It Ever Get Better? – al enkele weken stevig vastgekoekt aan de binnenkant van onze hersenpan en daar met geen schuurspons weg te krijgen – staan niet toevallig halverwege de tracklist, want zowel muzikaal als tekstueel vormen zij zowat het hart van het hele album. Het zijn ook deze twee songs waar we nu al het langst mee in ons hoofd zitten.

Niet zelden gebeurt het dat bands na een ijzersterke eerste helft wat wegzakken in een stuurloze tweede, waarin ze vooral willen laten horen wat ze nog allemaal in hun mars hebben. Die vrees wordt hier gelukkig niet bewaarheid. Safe And Satisfied kenden we natuurlijk al, en met A Form Of Encouragement krijgen we een song met een dijk van een intro gepresenteerd, zo één die we nog gerust als ringtone zouden durven gebruiken.

Fair Winds And Following Seas verenigt dan weer het beste van beide werelden: de song begint ingetogen en  folky, om dan, na goed anderhalve minuut, het gaspedaal in te duwen en te ontpoppen tot onweerstaanbare indierock met klaterende gitaren. Iets minder fel en snel gaat het eraan toe in de afsluiter Support Of Any Kind, die het vooral moet hebben van knap, gevarieerd gitaarwerk en de melancholische vocals van Bert Janssens.

Want meer nog dan voor zijn uitermate effectieve gitaarspel, is de hoofdrol op ‘Does It Ever Get Better?’ weggelegd voor die eerder ingehouden en bij momenten zelfs zalvende stem van Berang. Die vormt dan ook het bindmiddel vormt tussen de tien uitmuntende tracks. De zang dringt zich nergens op, maar klinkt vaak zo intrigerend, dat je aandacht er automatisch naartoe wordt gezogen.

Volgend weekend – op zaterdag 7 en zondag 8 februari – stelt Berang ‘Does It Ever Get Better?’ voor in Mechelen (Kafee Zapoi) en in Gent (Café De Loge). De ideale gelegenheid om kennis te maken met de tien excellente songs van deze meer dan voortreffelijke plaat, want Bert Janssens speelt beide concerten met de volledige band.