Avenged Sevenfold City Of Evil

Warner Bros Records
City Of Evil
In 2003 kwam n van de beste platen uit in het metalcore genre. Die plaat heette Waking The Fallen, en was van een toen nog redelijk onbekende groep: Avenged Sevenfold. Sindsdien heeft A7X een stevige reputatie opgebouwd. Nu brengen ze hun derde plaat uit; City Of Evil.

Een tijdje voor het uitbrengen van deze CD kwam er een redelijk verontrustend bericht van de 5 metallers. M. Shadows, de zanger, zou een aandoening aan zijn keel hebben en niet meer kunnen schreeuwen. Ach ende wee voor de trouwe fans want Shadows zijn schreeuwstem was onmiskenbaar n van de betere in het genre. Een ander gerucht deed vele wenkbrauwen rijzen: de groep zou alles wat met "core" te maken heeft achter zich laten en vanaf nu pure metal maken.

Bij een eerste luisterbeurt van City of Evil valt op dat er muzikaal niet zo veel veranderd is. Gitaristen Zacky Vengeance en Synyster Gates persen nog steeds de meest waanzinnige riffs uit hun instrumenten, en The Reverend's drumwerk is minstens even goed en strak als op Waking The Fallen. Het enige verschil (en ook wel gemis) is het ontbreken van de "screams" van Shadows. Een beetje muziekliefhebber zou hier nog over kunnen kijken moest hij goed zingen, maar blijkbaar is hij zijn sterke zangstem ook kwijtgespeeld. Versta me niet verkeerd, hij kan nog steeds zingen, maar soms klinkt hij te ... bij een gebrek aan beter woord: huilerig. Op het einde van afsluiter M.I.A. (heeft overigens niets te maken met Gorki) is er zelfs geen zang meer, Shadows klinkt alsof hij aan het geeuwen is. "Waarom", vraagt een mens zich dan af. Tja. Laten we het over de muziek hebben. Muzikaal is dit -en ik ben niet aan het overdrijven- n van de beste platen van 2005 in dit genre. Ik weet dat we nog 5 maanden te gaan hebben, maar muzikanten als deze kom je niet vaak tegen. Luister naar laatste paar minuten van Blinded In Chains, de intro van Beast & The Harlot, of de gitaarriffs in The Wicked End, en u zult met me akkoord gaan. A7X hebben hun talent voor catchy muziek gelukkig niet verloren!

Hoogtepunten, vraagt u? Die zijn er, en het zijn er te veel om op te noemen. Na een luisterbeurt of drie went de nieuwe zangstijl en kan je beginnen genieten van de goede muziek. A7X is duidelijk niet bang om iets origineels te proberen: zo lijkt de intro van Strength Of The World welgecomponeerd door Sergio Lione, en verandert Sidewinder rond de vijfde minuut in een danslied met een zuiders sfeertje, inclusief klassieke gitaren en conga's.. Avenged Sevenfold goes Ricky Martin! Hiervoor koopt een fan natuurlijk geen CD van A7X, maar wees gerust, dit is en blijft een metalplaat. Een goeie, daarenboven.

November 8, 2008
Yannick Vink