Wie zijn hart verloren heeft aan de klanken van zwarte en witte toetsen, heeft ongetwijfeld al gehoord van Wim Mertens. Deze Belgische componist verwierf op slag naambekendheid bij het grote publiek door zijn nummer ‘Struggle For Pleasure’, dat enkele jaren geleden in de reclamespots van Proximus te horen was. Ondertussen heeft deze man reeds zijn eenenvijftigste album uitgebracht. Met een strijkkwintet als ensemble stelt hij ons zijn nieuwste composities uit ‘Receptacle’ voor.

Zijn stijl laat zich voornamelijk omschrijven als ‘minimalistsch’. Dit genre kenmerkt zich door het gebruik van herhalingen en een duidelijk, gestructureerd tempo. De muziek beweegt zich tevens voort met een aangenaam melancholische ondertoon door de voortdurende toepassing van consonanten. Hoewel Mertens met zijn nieuwste album lijkt te willen wegstappen van dit minimalistische concept, is hij zijn kunnen tot volstrekte pure ontroering nog niet verleerd. De setting op het podium bleef dan ook uiterst bescheiden. Een zachte blauwe belichting plaatste de zes muzikanten in een dromerig scenario. Hun muziek leek te versmelten met ieders gedachtegang, als de meest volmaakte achtergrondmuziek voor gekoesterde verlangens en mijmeringen. Dit zou de ultieme natte droom kunnen zijn voor de onverbeterlijke romanticus, ware het niet dat de geluidstechnicus die avond  zich niet al te veel leek aan te trekken van de geluidskwaliteit en dat iemand partituren zien omslaan nog nooit zo lachwekkend is geweest. Krakende geluidsboxen, snerpend piepende geluiden en een contrabas die steeds nét niet op de grond viel, deden de utopische zeepbel uiteenspatten. De uitvoeringsvolgorde van de nummers bleek gelijkaardig met die van het album. Voor de mierenneukers die avond aanwezig zorgde de nieuwe bezetting echter voor meer dan voldoende frisse wind. Nummers als Evenhandedly en Send werden naar onze mening nooit eerder zo subtiel vertolkt. Instrumentpartijen werden door piano en strijkers overgenomen alsof niets anders beter zou klinken. Het gehoor wil ook wat, en dat kreeg het op die manier wel! Voor de verbeten fans bracht het Wim Mertens Ensemble nog enkele bisnummers. Het publiek nam echter nog geen genoegen met geliefde nummers als 4 Mains en No Testament, dus besloot Mertens de avond af te sluiten in pure nostalgie. De eerste noten van Struggle For Pleasure deden dan ook een warm en welgemeend applaus ontstaan en - we hebben het met onze eigen waterige ogen gezien - zorgden voor blijmoedige traantjes bij het verlaten van de zaal. Wim Mertens, een man naar ons hart.