Bijna een kwarteeuw sinds hun ontstaan en een kleine achttien jaar na de eerste langspeler laat The Tragically Hip hun elfde album ‘World Container’ op de wereld los. Een bom van een plaat waarmee de Canadezen nog maar eens een flinke trap verkopen aan het adres van alle Europese criticasters die hen doorheen de jaren in de doofpot staken, zoniet doodzwegen. Welnu, een wijze raad aan al die negativisten én aan de jongelingen die dezer dagen het nieuwe schijfje van Foo Fighters gaan kopen. Spendeer uw geld voor één keer op een andere manier en schaf het door de fans samengestelde best of document ‘Yer Favorites’ aan. Of beter nog koop de dvd ‘That Night In Toronto’. Wedden dat we u bij de volgende doortocht van dit vijftal als een hondsdolle gek frontstage spotten?
Het is bijna overbodig te vermelden dat wij absoluut niet rouwig zijn over het feit dat The Hip in onze contreien een bijzonder explosieve en uitermate intrigerende clubact kan genoemd worden. Dit terwijl ze zich in thuisland Canada ondertussen een gigantische stadion-status hebben aangemeten. Al was het maar omwille van het feit dat je de stromen zweet van de immer actieve en uitermate charismatische frontman Gordon Downie haast kan ruiken of voelen.
Dat er doorheen de jaren weinig tot niets gewijzigd is aan de ijzersterke live-performance van de Canadezen heeft wellicht te maken met het feit dat bandsamenstelling nog identiek dezelfde is als die van het prille begin. Daarnaast zijn de heren quasi vergroeid met hun bijzonder uitgebreid arsenaal aan klassiekers. Tel daar nog eens bij dat er in ons Belgenland een schare die-hard fans ronddoolt die zelfs in hun slaap luchtgitaar spelen op Fully Completely en het moet al grondig fout gaan om niet te eindigen in een meer dan geslaagde avond die bij menig ABganger het persoonlijke archief ingaat onder de categorie ‘adembenemend’.
Nog voor de zaallichten doven spotten we al een tweetal -prominent aanwezige- Maple Leaf Flags. Een vast ritueel bij Hip-shows dat ons nogmaals wijst op de heldenstatus van dit viertal in hun geboorteland. Aftrappen gebeurt in stijl en bijzonder strak met het nieuwe The Lonely End Of The Rink. Downie blijkt goed bij stem en raast van bij de eerste noot als een bezetene over het podium. Waar sommigen spreken over spastische trekken catalogiseren wij zijn gedrag eerder onder de noemer cool en uitermate gepassioneerd. Wat volgt is een mix van evergreens, zoals het stekelige Music At Work, een demonische Grace, Too en sing-along Courage, netjes afgewisseld met bijzonder strak klinkende nieuwe nummers. Wij denken hierbij aan het poppy In View -waar we her en der een prille veertiger de tekst al van begin tot einde zien meelippen- splinterbom en beste Hip-single in jaren Yer Not The Ocean en een obligatoir slepend World Container.
Wat opvalt is dat de americana-roots van weleer definitief verbannen werden. Zo gaan -vooral de oudere songs- net dat tikkeltje steviger klinken en weten uitmuntende versies van At The Hundredth Meridian en hekkensluiter New Orleans Is Sinking ons een pandoering te verkopen waarvan we nog dagenlang als een vis op het droge liggen na te spartelen. Wanneer publiekslievelingen Ahead By A Century en Fully Completely dan ook nog eens op het strijdtoneel verschijnen is de slotsom snel gemaakt. Een avondje van oerdegelijk, no-nonsense gitaargeweld. Zo hebben we ze graag!
No comments
Nieuwe reactie inzenden