Waarom het concert uiteindelijk verplaatst werd van het Belle Vuecafé naar de zaal van de Vaartkapoen, werd al vlug duidelijk. De zaal liep vlotjes vol en dat was ook voor de hoofdpersonen in kwestie een aangename verrassing. Blijkbaar waren de drie Belgische taalgebieden trouwens vertegenwoordigd: naast het gebruikelijke Frans en Nederlands hebben wij namelijk ook Duits gehoord.
Wanneer de woorden muziek en Italië in een zin worden vermeld, doemen er al gauw beelden van mandolines en ballades aan baldakijnen op. Ondanks de wat lieflijk aandoende naam past Jennifer Gentle niet echt binnen dat plaatje. Marco Fasolo (zang, gitaar) en Alessio Gastaldello (bassynthesizer, achtergrondzang, percussie, kazoo) zochten hun heil in psychedelische spacerock. Hier en daar meenden wij zelfs zappaëske invloeden op te merken.
Vooral de eigenaardige zang van Fasolo viel op - een pas gecastreerde smurf onder de uppers is er niks bij - op de voet gevolgd door zijn energieke gitaarspel dat alle hoeken van de zaal verkende. Ooit was er sprake van een volwaardige groep, maar nu was deze stoere dame herleid tot een duo. Best leuk allemaal, maar moeilijk om de hele set lang bij de les te blijven.
Nadat The Dodos nog een korte bijdrage aan het laatste nummer van hun collega’s hadden geleverd, was het uiteindelijk hun beurt om het voortouw te nemen. Het duo Meric Long en Logan Kroeber werd ook op Pukkelpop al versterkt door derde bandlid Joe Haener. Nu werden de vibrafoon, het klokkenspel, de onmisbare vuilbak en andere percussie in bijna elk nummer opgenomen. Toch waren het het gitaarspel van Long en het atypische drumwerk van Kroeber die de songs droegen.
De jongens maakten, ondanks het feit dat hun tournee op zijn laatste benen liep, een erg frisse indruk. Vooral de eerste paar nummers (Red And Purple was meteen een hoogtepunt) sprongen de vonken ervan af. Dat tempo werd echter op tijd en stond gedrukt, waardoor ook de sfeer een beetje wegzakte. Maar dat mocht uiteindelijk de pret niet drukken.
Dat de percussie van levensbelang voor hun songs was, bleek ook al uit het feit dat ze bij momenten met zijn allen de drumsticks gingen aanwenden om elk beschikbaar voorwerp (van de podiumvloer tot de microfoons) te gaan betrommelen. Ook de heren van Jennifer Gentle werden er uiteindelijk bijgehaald om hen hierin bij te staan.
De appels werden uiteindelijk doorgespoeld met een flinke scheut bourbon. Verder kon dit optreden enkel omschreven worden als een voortzetting van het zorgvuldig opgebouwde succes. En daar is niks mis mee.
No comments
Nieuwe reactie inzenden