Allereerst was daar het uit North Carolina afkomstige Megafaun. Het trio presenteerde zich aanvankelijk als een stel Fleet Foxes-lookalikes, en zette daarmee het publiek behoorlijk op het verkeerde been. Tijdens het tweede nummer kwam de misvatting al aan het licht in de vorm van een lang uitgesponnen coda met jazzy slagwerk en adequaat gehanteerde geluidseffecten. Wat zou volgen was een mooie balans tussen americana, sixtiespop, en experiment. Naast fijn banjospel eiste de sterke samenzang de hoofdrol op. Aangename opwarmer!

Hierna kwamen Cymbals Eat Guitars aan de beurt. De band bracht onlangs ‘Why There Are Mountains’ - het ambitieuze debuut waarmee ze op diverse notabele Amerikaanse blogs al werden onthaald als revelatie van de indierock - ook in Europa uit. Gedurende een half uur werden hiervan in verwoestend tempo de voornaamste songs gespeeld. De setlist week daarbij weinig af van de albumvolgorde.

Helaas bleek het live slechts bij een select publiek aan te slaan. Waar de grote veelzijdigheid en creatieve stortvloed van de New Yorkers op plaat logisch klinkt, leek de band zich nu ironisch genoeg telkens weer van dezelfde truc te bedienen: verkouden, schreeuwerige zang over warme bas- en toetspartijen, aangevuld met abrupte gitaardrift en gejaagd slagwerk. Zeker niet saai om te zien, maar deze avond bleek deze band een iets te vreemde eend in de bijt.

De grootste naam op de affiche bleek dat uiteindelijk niet zomaar te zijn. The Dodos openden met enkele uitstekend uitgevoerde nummers van hun laatste album. Daarbij viel direct op dat de band volwassen is geworden – in de goede zin van het woord, welteverstaan. Songs als Small Deaths en Fables bewezen dat Meric Long aanmerkelijk beter is gaan zingen ten opzichte van ‘Visiter’.

Godzijdank had hij ook dat sullige krukje van het podium verbannen, en zodoende kwam aan het licht dat er in Long een charismatische frontman schuilt. Het contrast met de geconcentreerde houding van de onorthodoxe drummer Logan Kroeber was prachtig om te zien.

Bovendien bleek de recent aangetrokken Keaton Snyder toch echt een grote aanwinst. Zijn xylofoon voegde spanning en diepte toe aan de geïmproviseerde intro van publieksfavoriet Fools en tijdens het intieme Troll Nacht. Net als op het album vormde dat nummer met de lichten gedoofd overigens het absolute hoogtepunt, de climax van een koortsachtige zaterdagavond die van begin tot eind een traktatie was voor de avontuurlijke muziekliefhebber.

24 November 2009

Max Majorana