Wederom staan we in de AB voor het tweede deel van Carte Blanche, de tijdelijke speeltuin van Stef Kamil Carlens. Dit keer kunnen we ons neervlijen in comfortabel rood velours, want voor de gelegenheid is de zaal omgevormd tot een waar theater. En net als wij zijn er ook paar fantastische acts naar Brussel afgezakt. Het woord “memorabel” staat nog net niet op de affiche.
De Kift mag avond openen en kopman Ferry Heyne trekt het geheel op gang. Wat volgt is een goed uur vol dreunende, logge ritmes en tegendraadse gitaarpartijen die ons af en toe sterk aan de prehistorische funk van Tom Waits doen denken. Drie blazers maken het geheel af. De Kift bestaat al twintig jaar en we begrijpen meteen waarom. Zelfs nu is hun muziek nog vooruitstrevend.
Ook de show die De Kift brengt is bijzonder. Het lijkt meer op cabaret of theater dan op een concert. De goed geoliede band dendert door zowel klassiek als nieuw materiaal. Locomotief en Heisa-Ho, beide uit de nieuwe plaat, worden goed onthaald. De Kift sluit af met een cover van De Quoi A Besoin l'Amour?, het Zita Swoon nummer dat ze ook opnamen voor hun split singleproject. En bij deze hebben wij weer een knap concert achter de kiezen.
We worden gedwongen onze, door De Kift opgewekte adrenaline even op te sparen tot de pauze want Claire Chevalier beklimt al snel het podium. De in Antwerpen residerende Française brengt vanavond werk van de componist Erik Satie. De poëtische kracht van zijn Gymnopédies en Gnossiennes is immens, maar de stukken zijn tegelijk ook zeer breekbaar. Het valt ons op dat Chevalier de stukken heel traag speelt. Wij verkiezen subtiel snellere interpretaties van Gymnopédie No. 1 en Gnossienne No. 1, maar de artiest heeft uiteraard altijd het laatste woord. Chevalier zet een sobere maar krachtige performance neer.
Na de pauze is het tijd voor het Rudy Trouvé Septet. Trouvé, die gisteren al met Prima Donkey verscheen, is duidelijk in zijn nopjes. Hij heeft dan ook niet de minste muzikanten in de gelederen. Zo zien we Elko Blijweert op gitaar en synthesizer, Aarich Jespers op percussie en Joris Caluwaerts op toetsen. Dat de muziek hier niet onder lijdt moeten we u wellicht niet vertellen. Alle kleppers van het Septet komen voorbij in adembenemende versies.
Opener Down wordt door Trouvé ingeleid als een deprimerend nummer en ontaardt in een chaotisch gekrijs. Het bewijst nog maar eens dat Trouvé de kunst van de deconstructie erg goed beheerst. 123 Soleil wordt op zijn beurt aangekondigd als een nummer over geluk en is meteen een hoogtepunt in de setlist. Het septet komt tot stilstand met Target Is Approaching. We weten weer waarom we zo gek zijn van Trouvés popsongs met stoorzender.
Dan is het de beurt aan één van onze favoriete muzikale Belgen. Stef Kamil Carlens speelt ter gelegenheid van zijn Carte Blanche nog eens de akoestische set waarmee hij op Saint Amour zoveel succes oogstte. Wie echter een set vol eigen liedjes had verwacht kreeg wel een beetje een koude douche. Carlens speelt vanavond namelijk enkel covers. Zo horen we een sterke versie van Another Day Full Of Dread van Will Oldham en een interpretatie van het wondermooie Tin Angel van Joni Mitchell. Carlens liet in tegenstelling tot gisteren ook horen dat hij wel degelijk weet hoe je Dylan moet coveren. Zijn versie van Every Grain Of Sand bracht het al zeer gedisciplineerde publiek tot een onderkoelde stilte. Hoe goed het ook was, stiekem hoopten ook wij op een akoestische versie van Our Daily Reminders.
Het barokensemble B'Rock sluit de avond af. Dit orkest concentreert zich voor de gelegenheid op de werken van Bach. B'Rock staat echter niet op het juiste uur van de dag geprogrammeerd. Na Trouvé en Carlens hebben de meesten namelijk geen zin meer in een stevig portie barok. Het publiek zit er dan ook niet echt zeer aandachtig bij en naast ons zit zelfs een koppeltje tegen elkaar aan te slapen. Dat neemt echter niet weg dat de muziek van zeer hoge kwaliteit is.
Na de barokke uitputtingsslag klimmen de laatste overblijvenden nieuwsgierig tot in de club om de set van Blue Flamingo te gaan beluisteren. Net als gisteren draait deze man zijn 78rpm plaatjes met de nodige stijl. Wij kunnen echter niet meer blijven want het barre winterweer dwingt ons vroeger het station op te zoeken. Wij waren er en zagen dat het goed was. Bedankt Stef.
No comments
Nieuwe reactie inzenden