Het is twee jaar geleden dat we nog iets hoorden van Stash, de Belgische groep rond Gunther Verspecht. De heren van Stash weten hoe ze een publiek in hun ban moeten krijgen. Op de aftrap van hun ‘All That Fire’-tour deden ze dat nog eens lichtjes over. Het enige minpunt was dat er weinig input kwam vanuit het helaas zittende publiek.
Tijdens de eerste helft stelde de band haar nieuwe album ‘All That Fire’ voor, waarvan het merendeel de revue passeerde. De bandleden stonden in het begin wat onwennig op het podium, maar dat kwam al snel in orde. In een gebrekkig Engels sprak de frontman het publiek toe, maar dat stuntelige sierde hem.
Tijdens Mr. Undertaker toonde de band eens te meer haar kunsten met een uitgesponnen intro. Verspecht vertelde over hun tijd in Mississippi en over de gepersonifieerde duivel waaraan ze hun ziel hadden verkocht, in ruil voor muzikaal talent. We kregen met de duivel zelf te maken toen de gitaar losbrak in een heerlijke climax.
When It Burns was een knap staaltje instrumentale kunst dat getuigde van onschendbare virtuositeit. Verspecht ontfermde zich over de accordeon en we waren getuige van een zeer ontroerend intermezzo. Enkel jammer dat zo’n sierlijk gegeven live minder tot zijn recht kwam, maar dat veranderde niets aan het kunstzinnige. De toeschouwers gaven geen kik en genoten.
Die stilte deed des te meer opvallen dat het nummer Hope She’ll Be Happier With Him een parel van formaat is. Ondanks het feit dat dit nummer niet geschreven was door de frontman zelf, vertolkte hij het alsof iemand zijn hart uit zijn borstkast rukte. Toen Verspechts hese stem de zaal vulde, kropen onze nekhaartjes van genot overeind. Het podium hulde zich in een warme gloed van rood en geel en de opbouwende gitaarsound ontvouwde zich in een buitengewone climax met een formidabele solo.
Na de pauze werd het Red Light Symphonic Orchestra onder leiding van dirigent Jan Couck aan de line-up toegevoegd. De violen zorgden voor een terechte meerwaarde, maar bij momenten was er helaas een overkill aan bas. Vooral bij de oudere hits Fading Out, Sadness en All That’s Left werd de aanvulling van het orkest duidelijk. Even bevlogen gespeeld als altijd, maar o zo veel aangrijpender.
Er was genoeg tijd voor grapjes op het podium. Bij de tweede uitvoering van Hope She’ll Be Happier With Him ontstond er zowaar een gitaarbattle tussen gitarist Maarten Flamand en Verspecht. De staande ovatie van het publiek gaf blijk van pure waardering. Het was ongetwijfeld een volwaardig concert met zijn hoogte- en minpunten, maar wij geven toch de voorkeur aan een rechtstaand en allesomvattend optreden.
No comments
Nieuwe reactie inzenden