Met nieuwe plaat ‘There Are No Goodbyes’ liet Sophia onlangs weer van zich horen. Robin Propper-Sheppard heeft er heel wat liefdesverdriet op te verwerken, en dat wilde hij ook in een goedgevulde AB graag met ons delen. Wij waren ruim op tijd om, met onze gebroken botten, vanop het balkon ons zicht te verzekeren.
Maar eerst was er William Fitzsimmons. Met de nodige ironie in zijn bindteksten wist deze sympathieke man - die ons door zijn puntmuts, baard en houthakkershemd deed denken aan een weggelopen kabouter uit Sneeuwwitje - het publiek in phosphorescentstijl te charmeren met partynummers als Find Me to Forgive en Still Hurts Me. Als hij zijn stembereik nog wat vergroot en weet te combineren met zijn voortreffelijke gitaarspel, zien we hem ongetwijfeld nog terug. Het vermelden waard, dus.
Maar genoeg over Wiliam, want niemand was natuurlijk voor hem afgezakt naar de Belgische muziektempel. Die eer was weggelegd voor Propper-Sheppard en zijn negenkoppige band. Het tiental stak meteen van wal met The Sea, en dat was er patat op.
Daarna zakte het concert jammer genoeg wat in, en bij het matig gespeelde Oh My Love twijfelden we zelfs even of het nog goed zou komen. De strijkers leken meer met hun partituren - Waarom staan die dingen daar toch? - bezig dan met de set. Eentje begon zelfs foto’s te maken van de rug van haar frontman. Zelden gezien.
Maar kom, niet getreurd, want wat daarna volgde, was één steile klim richting grande finale. Het begon met het bloedmooie Swept Back, werd gevolgd door Signs en Proppers persoonlijke favoriet Something en eindigde met Left You. Het publiek klom gezwind mee bergop.
Propper-Sheppard, in opperbeste stemming, heeft de zeldzame kracht om telkens opnieuw in een schijnbaar eenvoudige popsong te kruipen en ze om te toveren tot een persoonlijke en expressieve parel die naar het einde van de set traag maar zeker langs zijn slaap naar beneden druppelt. En intussen nodigt hij, lichtjes door de knieën gebogen en met zijn gitaar op zijn buik als ware het één van zijn ledematen, het publiek uit om diep in zichzelf dezelfde emoties te ontdekken en vorm te geven.
De eerste bis, met enkele verrassende en oude nummers, eindigde met het fantastische The Desert Song nr.2, een titel die knipoogt naar de nr.1 die hij met The God Machine maakte en waarin hij dat tikkeltje kracht en dat viezere randje dat de set nog nodig had op een uitstekende manier de zaal inblies.
Het is ondertussen bijna dag op dag 15 jaar geleden dat Robin Propper-Sheppard The God Machine noodgedwongen inruilde voor Sophia. Een handvol platen later heeft hij nog steeds niet ingeboet aan tristesse en weet hij beter dan ooit de dunne lijn tussen emotie en expressie te bewandelen. Een prachtig en afgewerkt concert in stijgende lijn, waarvan niemand zich de trip zal beklagen. Zelfs niet met een gebroken been.
1 reactie
Nieuwe reactie inzenden