Dag vier is altijd een beetje afzien. Niet enkel voor de festivalganger maar ook voor de bands. Een hele opgave om een oververmoeid publiek aan de praat te krijgen. Een missie waar - in tegenstelling tot onze verwachtingen - heel wat bands kaas van gegeten bleken te hebben.

Superlatieven in overvloed toen we na het openingsconcert op de allerlaatste festivaldag naar de reacties peilden bij het opgekomen publiek. Niet meer dan terecht. John Bulter Trio trad na lange smeekbedes van hun Belgische fanbase vorig jaar voor het eerst op tijdens Leffingeleuren. Ze brachten het daar zo goed vanaf dat ze het op Werchter mochten komen over doen. De Australiërs kwamen, zagen en wonnen het Werchterpubliek voor zich. Stel u even voor, een gezellige mix van blues en funk met een ver-schroei-end tempo. Zelfs wanneer Bulter het tempo even uit de set haalde en een verbluffende versie van het instrumentale Ocean neerzette, wreef iedereen zich de prut uit de ogen. Jawel, zij waren getuige van dé doorbraak van het trio op onze tricolore bodem. Met een wervelend Funky Tonight nodigde Butler zijn fonkelnieuwe fans voor een signeersessie later die middag. Lange wachtrijen waren hun deel. Meer dan terecht. We repten ons richting Marquee waar Tim Vanhamel ons voor het eerst sinds de start van zijn solotournee echt naar de keel leek te grijpen. Vanhamel en zijn band (o.a. Sjoerd Buil en Guy Van Nueten) vormden duidelijk een hecht geheel, zowel in notenkraker It’s Not The Drug, het hartverscheurende A Return To Love als in het warme Garden Of Weeds bleken ze een onoverwinnelijk team. Iets wat jammer genoeg niet kon gezegd worden van Hercules And Love Affair.   Hij is momenteel the man in business. Bouwmeester van de successen van Amy Winehouse en Lily Allen en voorlopige de enige die Bob Dylan mocht remixen. Mark Ronson nam een dozijn gasten en muzikanten mee en stak – net als op z’n album 'Version' – de grootste hits van de voorbije jaren in een adembenemend bigbandgeluid met invloeden uit de jaren veertig. Daarmee stond hij in de Marquee alvast garant voor zestig minuten entertainment van hoog niveau tijdens Oh My God (met de frêle zanglijnen van Candie Payne en Ricky Wilson onwenning op tamboerijn). Wanneer het publiek uit volle borst meezingt tijdens Stop Me en Valerie, leek Memphis wel om de hoek te liggen. En dat is altijd goed.   Wat te zeggen over Grinderman? Dat we bij momenten bang waren dat de hele Pyramid Marquee zou instorten door het oorverdovende lawaai dat ze teweeg brachten? Dat Nick Cave zich ontpopte tot de meest furieuze frontman ooit? Dat niemand op zo’n coole manier zijn viool haast in de vernietiging hielp dan Warren Ellis? Dat dit zonder twijfel het meest harde concert was van het hele weekend? Er valt veel te zeggen over de prestatie van Grinderman op Werchter maar basically kwam het erop neer dat Cave en zijn drie Bad Seeds voor het meest verschroeiende optreden van het weekend zorgden. Depth Charge Ethel was haast noise, Get It On was de definitie van een coole rocksong, Grinderman joeg ons de stuipen op het lijf en No Pussy Blues leek naast een hilarisch livenummer het meest opwindende moment in tijden. Eén nieuw nummer kregen we te horen en dat klonk opvallend melodieus. We hopen alleen dat Cave bij zijn gemene rockers blijft en dus nog meer legendarische concerten als dit kan neerzetten. We staan er nog van te trillen. De invasie van de Marquee begon al tijdens Grinderman: her en der doken er al zelfgemaakte kruisen op en waanden de jonge hipsters zich al een weg naar voren. Op geen enkel moment heeft er zoveel volk aan de Marquee gestaan als tijdens Justice. Nog voor Gaspard Auge en Xavier de Rosney achter hun lichtgevend altaar plaatsnamen, ging het dak er al zo goed als af. Bij de eerste tonen van Genesis veranderde de gigantische tent dan ook in een kolkende mensenmassa die bleef kolken als een woeste orkaan tot wanneer het Franse duo de laatste beats uit hun machines geperst hadden. Wij bleven er echter stoïcijns kalm onder en vonden het hele spektakel ietwat voorspelbaar geworden. Ook We Are Your Friends dat voortdurend gescandeerd werd, ging na verloop van tijd simpelweg tegensteken. Desalniettemin bewees Justice één van de meest invloedrijke dance-acts van dit moment te zijn. De setting voor het concert van Beck zag er niet veelbelovend uit: waar we de vorige keer nog een heuse show met poppen voorgeschoteld kregen, viel er deze keer niets te bespeuren van decorstukken, laat staan een aangepaste lichtshow. De instrumenten stonden dicht bij elkaar opgesteld in het midden van het podium en ook wanneer Beck - overduidelijk zo ziek als een hond - en zijn groep opkwamen leek er niets speciaals te gaan gebeuren. Dat duurde echter maar tot het moment dat Loser ingezet werd. Met een ongekende rotvaart werd de ene single na de andere losgelaten op het bijzonder tamme publiek: Nausea, New Pollution, Girl. Stuk voor stuk hoogtepunten. Die rotvaart zou de hele tijd aangehouden worden en het geheel klonk daarenboven nog eens behoorlijk stevig. Zelfs nummer als Sunday Sun en Lost Cause van de verstilde plaat ‘Sea Change’ alsook Everybody’s Gotta Learn Sometimes kregen een nieuw, steviger kleedje aangemeten. De nieuwe nummers sloten overigens perfect aan bij de oude en doen ons rijkhalzend uitkijken naar ‘Modern Guilt’. Met E-Pro zette Beck een vurig punt achter een bijzonder verrassend optreden dat uitgroeide tot een onverwacht hoogtepunt. Pure klasse. En dan was er nog de afsluiter. De ideale samenvatting van het weekend. Het leek als een zoete droom die waarheid werd. Een heerlijk duister Slow greep ons meteen naar de keel. Een compleet dolgedraaide Barman wist Oh Your God de perfecte chaos aan te meten. Mauros grilligheid tijdens Instant Street is ons welgekend, om nog maar te zwijgen van het verschroeiende ritme dat Fell Off The Floor Man, Theme From Turnpike en Sun Ra kenmerkte. De poppy naturel van Smokers Reflect bleek daarentegen nogmaals de ruwste diamant uit 'Vantage Point'. Een ietwat mistastend kinderkoor tijdens Popular Culture kon de pret niet bederven. Met Roses en Suds & Soda jende dEUS ons nog een laatste maal met de beste staaltjes van hun artistieke eigenzinnigheid. Een wervelend slot op een wisselvallige Werchter. Het vuurwerk was er als leuk extraatje na een dag waar de lage verwachtingen torenhoog werden ingelost.