We beschuldigden onszelf van overdaad bij het opmaken van het niet-te-missen-lijstje voor de tweede dag van Rock Werchter. De verwachtingen voor wat er ’s middags in de Marquee te zien viel, waren hoog. En dachten we toen nog dat The Blackbox Revelation en Monza louter een mooie opwarmer zouden zijn, nadien wisten we wel beter. Jonge knapen en oudgedienden zorgden voor de perfecte balans tijdens deze vierdaagse.

De runner-up van Humo’s Rockrally in 2006 heeft zich de voorbije maanden tot bij de elite van ons nationaal muzieklandschap gevochten. The Blackbox Revelation ging de o zo grote mainstage te lijf alsof ze nooit anders deden. Stotteren en snotteren tussen de nummers door, het maakt deel uit van hun charme. Muzikaal hebben de youngsters duidelijk ervaring opgedaan tijdens hun tournee met dEUS. Hun set groeit nummer na nummer met hitsingle Gravity Blues, een waanzinnig Kill For Peace en de slotkreet Set Your Head On Fire als absolute mijlpalen. Die ruige start werd door Stijn Meuris alleen maar doorgetrokken. Met 'Attica' is Monza eindelijk van het Noordkaapgeluid verlost. Voor het eerst in jaren begrepen we waarom Monza een plaats op Werchter verdiende. In Amerika is Ben Folds een grote naam, maar hier zullen ongetwijfeld heel wat mensen zich in het haar gekrabd hebben wanneer ze hem op de affiche zagen staan. Nochtans is Folds verantwoordelijk voor een hele resem, al dan niet bescheiden of volledig verloren gelopen hits, zowel met Ben Folds Five als solo. Live is Folds altijd een feest en daar knelt het schoentje. Wie de man al eerder aan het werk zag, zal niet kunnen ontkennen dat deze doortocht enigszins teleurstellend was. Powerpopnummers als Gone, het nieuwe Effington en Bastard klonken zoals ze moeten klinken, maar deden ook niets meer. Slechts enkele keren scheen de rasperformer die Folds is door in dit optreden. Bijvoorbeeld wanneer hij het publiek in drie stemmen liet meezingen of tijdens het hilarische Bitches Ain’t Shit, aangekondigd als “a collaboration between me and Dr. Dre”. Wij hadden toch graag net iets meer gelachen. Wie twee jaar geleden de legendarische doortocht van My Morning Jacket heeft meegemaakt op Pukkelpop had wellicht net als ons torenhoge verwachtingen van dit optreden maar evengoed een gegronde vrees dat de groep, met het twijfelachtige ‘Evil Urges’ onder de arm, dat niveau nooit zou kunnen bereiken. Die vrees werd met het ijzingwekkende trio Mahgeeta, Off The Record en Gideon al snel de modderige grond ingeboord. Dit was My Morning Jacket pur sang: loeihard en meeslepend. Later werd die vaart uit de set gehaald (de nieuwe nummers zijn hier jammer genoeg schuldig aan) maar naar het einde toe herwon de groep rond Jim James met Anytime en One Big Holiday zijn krachten om de Marquee achter te laten met een zinderende finale. En zo groeide dit vijftal alsnog uit tot een hoogtepunt én een ideale opwarmer voor Neil Young. Tijd voor een understatement als een huis: grote hiphopnamen op Belgische festivals zijn tot nog toe allesbehalve een succes geweest. De enige positieve passage noteerden we bijna een jaar geleden: Snoop Dogg verwende ons op de Grote Kaai in Lokeren. Toch is ook hij, jawel, klein bier vergeleken met Jay-Z. Tijdens nummers als Dirt Of Your Shoulders, Give It To Me, Takeover en het over AC/DC’s Back In Black geknutselde 99 Problems verkocht Shawn Cartners het imago van alle rappers in ons collectief geheugen een ferme – euh – mep. Die pure kunst - zo heet dat in dit wereldje – wisselde hij af met z’n eigen human beatbox. Daarin tilde hij nummers van grote dames als Amy Winehouse, Missy Elliot, Rihanna en z’n eega Beyoncé weer een niveau hoger in ons hitgevoelig collectief geheugen. De Galaxie Gangbang System ten spijt werd het grootste feest die middag gelokaliseerd in dikke pakken voor het podium. En zonder enig schaamrood op onze wangen verlangen we nu al naar de volgende passage van deze grote meneer. Eigenwijze en zelfingenomen arrogantie hebben wij altijd wel kunnen pruimen. Zeker als dat uit het Britse kamp van Richard Ashcroft komt. Na enkele soloaccidenten staat hij met The Verve opnieuw te popelen om de wereld te veroveren. Op Rock Werchter mag de band net voor Neil Young de weide inpakken. En dat doen ze op een bijzonder aangename manier. Bezwerend wordt er gestart met het fijne demonische This Is Music waarna een reeks ‘Urban Hymns’ afgewisseld worden met enkele nieuwe songs. The Drugs Don’t Work krijgt de weide haast muisstil, terwijl er opnieuw enthousiast gereageerd wordt op die andere fel besproken culthit Bitter Sweet Symphony. Wanneer de heren het na een dikke zeventig minuten voor bekeken houden met nieuwe single Love Is Noise, hebben wij slechts één woord voor deze comeback: betoverend! Alweer omringd door een andere band ten opzichte van de voorbije twee passages op het festival, trapt oudstrijder Neil Young het eerste deel van zijn set af met Love And Only Love uit ‘Ragged Glory’. Wat daarop volgt is een elektrische bloemlezing uit ’s mans indrukwekkende gitaarbijbel. In een aaneenschakeling van eindeloze solo’s - zoals we ze maar al te graag hebben – dicht Young de kloof tussen de piepjonge festivalgangers en de ietwat oudere bierbuikjes. Hey Hey, My My, Fuckin’ Up en Dylans All Along The Watchtower worden feilloos meegelipt, terwijl songs als Spirit Road en Everybody Knows This Is Nowhere voor ware magie zorgen. Wie eerder dit jaar Neil Young al in Antwerpen aan het werk zag, weet dat de tweeënzestigjarige knar nog steeds in grote vorm verkeert. Ook wanneer de akoestische gitaar wordt omgegespt is dat niet anders. Hoogtepunten uit het tweede deel van de set noteren we in The Needle & The Damage Done, Unknown Legend (voor de gelegenheid met vrouwlief Pegi Young achter de piano) en het onvermijdelijke Heart Of Gold. Naar goede gewoonte eindigt Youngs gitaar zonder snaren tegen de versterker. A Day In The Life van The Beatles zet een punt achter één van de meest geïnspireerde Werchter hoofdstukken van het afgelopen decennium. Wij hopen alvast dat het contract voor volgend jaar al op het bureau van de Schuer ligt. Wat Moby daarna probeerde, is ons nog steeds niet duidelijk. De brave man beschikt over een back catalogue aan schitterende nummers, maar vond het nodig om ze te verstoppen onder heftige dancebeats. Nite Versions, maar dan met nummers die er op zich al stonden. Dat vonden wij een beetje overbodig. Ook op de tweede Werchterdag vertrokken we met een teleurstellende afterparty naar droomland.